تاریخ 1395/04/15 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
يادداشت
«مشق روز» شماره 51
   نويسنده : سيد‌رضا اکرمي

1- کتاب «بصيرت در زندگي» نوشته حجت‌الله سروري را مي‌خواندم که به يک بلاي مبتلا به جامعه يعني «لجاجت» مي‌رسيم که عوام و خواص ما را گرفتار کرده است. چندين چراغ دارد و بي‌راهه مي‌رود و بايد براي اين بيماري و يا شغل خطرناک فکري بکنيم. بگذار بيفتد و ببيند سزاي خويش خوب است. بدانيم اين لجاجت و لجبازي از کجا به وجود مي‌آيد که نوشته‌اند از تعصب‌هاي کور و تقليد جاهلانه و تکبر و خودبرترييني و انکار آيات الهي چون عقل و عرفان و دانش و روش صحيح پديدار مي‌گردد. رسول اعظم(ص) برخي مردم را به آيات خداوندي فرا‌مي‌خواند «وَ إِذا قيلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلي‏ ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَي الرَّسُولِ قالُوا حَسْبُنا ما وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا؛ مائده آيه 104» که جواب مي‌دهند، ما آنچه پدران ما پذيرفته‌اند، قبول نداريم، ولو اينکه پدران آنان به خردمندي توجهي نداشته باشند و هدايت پيامبران الهي را نپذيرند.

2- انسان‌هاي لجوج و لجاجت کار، خودخواهند و برتري طلب‌اند و خود را يک سر و گردن از ديگران بالاتر مي‌دانند «وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ، منافقون آيه 5» و اين روحيه خود برتري، حالت خودبرتربيني را در هرجا که باشد، به دنبال دارد. گاهي روحيه لجبازي کاري مي‌کند که فرد لجباز، آيات الهي را انکار نمايد و در برابر آن جبهه‌گيري کند و دست بياندازد «وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَذَا مَثَلًا، بقره آيه 26» و به زيان خود عمل نمايد. روحيه لجبازي به تدريج روزنه‌هاي روشن را تاريک مي‌نمايد و مسدود مي‌سازد «فَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْاَخِرَةِ قُلُوبُهُم مُّنكِرَةٌ، النحل 22» و حقايق را وارونه مي‌بيند و موعظه و اندرز نه تنها در او اثر ندارد بلکه بر غرور و خودکامي وي مي‌افزايد «وَ إِذا قيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ، بقره آيه 206»

3- لجاجت تخم بد کاشتني است و موجب برانگيختن جنگ‌ها و نزاع‌ها مي‌شود. لجاجت مرکبي است که سوار خود را به زمين مي‌افکند و مي‌کوبد. انسان لجباز، راي و انديشه صحيح ندارد و او را به تباهي مي‌کشاند. لجبازي زيان و خسران در پي دارد و انسان را در معرض بلا و گرفتاري قرار مي‌دهيد. انسان لجوج نقد‌پذير و نصحيت‌پذير نيست و هر نقدي را نفي مي‌کند و بر عليه خود گام بر مي‌دارد.

4- در ايران امروز افراد لجباز عوض اينکه روبه‌روي يکديگر بنشينند و با هم صحبت کنند، پشت سر هم قرار مي‌گيرند و هرکس شعار خود را مي‌دهد و حرف خود را مي‌زند و کاري به جو عمومي و مردمي ندارد و اطراف خود را در کشورهاي منطقه و جهان نمي‌نگرد که اين مخالفت‌ها را وسيله ضربه‌زدن قرار مي‌دهند. قرآن مجيد پيروان و همراهان رسول‌الله(ص) را « اشداء علي الکفار رحما بينهم» مي‌داند، ولي انسان لجباز، با دشمن قسم‌خورده «رحماء» مي‌شود و با خودي « اشداء علي الکفار» مي‌گردد و عاقبت دنيوي و اخروي خود را تباه مي‌سازد.

5- رسول اکرم(ص) مي‌فرمايد: « اِيّاکَ و اللَّجاجَةَ فَإِنَّ أَوَّلَها جَهْلٌ وَ اخِرَها نَدامَةٌ، تحف العقول ص 14» از لجابت فاصله بگيريد، زيرا جهل و ناداني سرآغاز لجاجت است و پايان آن ندامت و پشيماني مي‌باشد. بايد بر تعليم و تربيت و تزکيه فرد و اجتماع افزود و اخلاق وجداني و ديني و قانوني را معيار کار قرار دهيم. بايد روحيه نصيحت‌پذيري را در درون خود، فعال سازيم و بر کار يکديگر مراقبت داشته باشيم. بايد انديشه جمع‌گرايي را در جامعه تقويت کنيم.


نسخه چاپي ارسال به دوستان