تاریخ 1394/12/01 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
سرمقاله
چشم به راه حماسه‌اي از نوع 92
   نويسنده : فرزامي

در اين روزها، گوش که مي‌خوابانيم، سه صداي رسا را به گوش عقل خود مي‌شنويم: نخست، صداي کساني که به تکليف شرعي خود را ملزم مي‌دانند که در ساعات نخستين راي‌گيري پاي صندوق‌هاي راي حضور يابند و اداي تکليف کنند. دوم، کساني که خود راي مي‌دهند و وضع موجود را مطلوب خود مي دانند و خواهان آن نيستند که صفوف به هم فشرده اي تشکيل شود و خوابشان را پريشان کند تا اصلاحي در جريان امور حاصل شود چون اين عزيزان به تعبير «قصه‌ي عينکم» همين قدر مي‌بينند و هرگز فکر نمي‌کنند که ممکن است چشمي هم باشد که بهتر ببيند و با نهايت تاسف بايد گفت که مشکل امروز جامعه‌ي ما همين کم بيني است که به خودبيني، خودمحوري، خود اعتقادي و خوداقتداري ختم شده است و همه‌ي پندارها و تحليل‌ها نيز بر همين مدار و در همين محدوده، خلاصه مي‌شود.

صداي سوم که روي سخن ما با آنان است، مي‌پندارند که از راي آنها به جمهوري اسلامي، سوء استفاده مي‌شود و گروهي اين رأي را به خود مي گيرند و از حمايت به نظام و جمهوري به پاي حمايت و تاييد از خود مي نويسند و خود را همه‌ي نظام و صاحب نظام تصور مي‌کنند و به نوعي راي مردم را به نام خود قباله مي‌زنند و مصادره مي‌کنند. بايد گفت که صاحبان اين صداها نه معاند نظام‌اند و نه ضد وطن بلکه مي‌خواهند که به تعبير خود، «براي دهان کسي لقمه نچينند»

در پاسخ به اين صداها بايد گفت که نيامدن آنها به پاي صندوق‌هاي راي نه تنها روند سياست داخلي را عوض نمي کند بلکه در سياست خارجي نيز، وزانت و منزلت ايران، فرو مي‌افتد و سبب فشار بيش تر استکبار جهاني و پرداخت هزينه‌ي بيشتر هر سه صدا مي شود. حقيقتي که به تجربه بر ما عينيت پيدا کرده است. پس شرط عقل آن است که از يک سوراخ ، چند بار گزيده نشويم.

وانگهي، فضاي داخلي، شرايط جهاني بويژه اوضاع درهم پيچيده‌ي منطقه‌اي با ان همه آتش‌بياري‌هاي ويرانگر و در هم تنيده‌ي خان و مان سوز، حکم مي‌کند که در اين انتخابات بسيار حساس همه با تمام دل‌زدگي‌ها، با تمام اختلاف نظرها ، با همه ي ندانم کاري‌ها، خودمحوري‌ها، کج‌سليقگي‌ها و خودخواهي‌ها، در پاي صندوق آرا، فعالانه حاضر باشيم. چون از حيث عقل و منطق، گوشه گرفتن و نيامدن، نه خم به ابروي صداي دوم مي‌آورد و نه هيچ دردي را دوا مي‌کند. و تازه، اين نيامدن‌ها و قهرکردن‌ها، باب دندان و موافق طبع صداي دومي هاست که مردم از کمترين حق حقوقي خود به نام «راي» استفاده نکنند و اوج آن را بايد از دهاني شنيد که برخلاف تصريح مرحوم امام، اعتباري براي آراي مردم قايل نيست!

مردمي که «ولي نعمت» و صاحب انقلاب‌اند و استقرار نظام بر مبناي آراي جمهور آنان بوده است و در اين راه، خونها داده‌اند و مرارتها برده‌اند، به هيچ انگاشته مي‌شوند.

در چنين صورتي با در خانه نشستن و دربه روي خود بستن، هيچ گشايشي حاصل نمي‌شود و منشا هيچ تغييري هم نخواهد بود. از طرفي، اين حکومت برآمده از اراده‌ي مردم، بيدي نيست که از اين نيامدن‌ها و قهرکردن‌ها بلرزد. زيان آنجاست که با عدم حضور مردم، همه‌ي ميوه هاي اين درخت به حاصل نشسته ي انقلاب نصيب از ما بهتران خواهد شد. حال سوال اينجاست که در چنين صورتي اگر بيش تر قهر کنيم آنها بيش تر سهم نمي‌برند؟

حرکت طولي و همراهي همه جانبه‌ي مجلس با اغلب اعمال غيرعلمي دولت دهم و رفتار عرضي همين مجلس در برابر دولت برکشيده‌ي مردم به نام دولت اعتدال و تدبير و اميد و انتقادهاي غير علمي و يک سونگرانه در مقابل برجام که حتي نشان از شائبه عبور از خط قرمز نظام را داشت و درست مقابل خواست و اميد و شادي مردمي بود که زندگي آنها و فرزندان تحصيل کرده‌ي بيکارشان نياز به گشايشي تازه داشت و دارد، نشان داد که خانه‌ي ملت نياز به خانه تکاني جدي دارد و به اراده‌ي ملت، مجلسي تشکيل شود که نماد عقلانيت و موقع سنجي و جهان شناسي و احاطه به خواست‌ها و حساسيت‌ها و نيازهاي قاطبه ي مردم باشد و در تصويب قوانين و مصوبات غير متناقض و قابل اجرا ، به خير حال و آينده ي ايران عزيز، دقيقه اي فرو نگذارد و تمامي مساعي و شهامت و عقلانيت خود را در نظارت اجراي مصوبات مجلس به کار بگيرد و جايگاه از دست رفته‌ي خانه‌ي ملت را به آن بازگرداند تا اين حقيقت به وقوع بپيوندد که «مجلس در راس امور است» مجلسي متعهد، متخصص، بصير، کلان نگر، خردورز، به مردم انديش، آينده‌نگر، موقعيت شناس، عصاره‌ي ادب و دانش و هنر و فرهنگ و نجابت و مدنيت ايراني و زبده‌ي مسلماني. حال آيا نبايد براي اقامه‌ي چنين حقي و به کرسي نشاني چنين مجلسي، حماسه‌اي ديگر را از نوع خرداد 92 به ظهور برسانيم؟


نسخه چاپي ارسال به دوستان