تاریخ 1393/06/22 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
لطفا زود قضاوت نکنيد

عادت کرديم وقتي دوست يا آشنايي رو مي بينيم که تازه رفته سرکار، به جاي اينکه خوشحال بشيم که بالاخره يکي از جمعيت تحصيل کرده بيکار کم شده و شغلي براي خودش دست و پا کرده و بهش تبريک بگيم; اول از همه مي پرسيم چقدر حقوق مي گيري؟ بيمه ات کرده يا نه؟ و تازه به همين اکتفا نمي کنيم.
سوال مهمتري که هميشه مي پرسيم اينه که چند نفر تو اون اداره يا شرکت يا مهدکودک يا هر محيط ديگه کار مي کنند. رئيس اونجا چند نفرو بيمه کرده، از مراجعين يا کساني که به اون شرکت مراجعه مي کنند چقدر پول مي گيره و بعد با يه حساب سرانگشتي و چند جمع و ضربدر کل موجودي و درآمد اون رئيس بيچاره رو حساب مي کنيم و به اون طفلک که با هزار اميد و آرزو کار پيدا کرده ميگيم; که کجاي کاري که سرت بدجوري کلاه رفته و درآمد آقاي رئيس اينقدره و به شما اينقدر کم حقوق ميده و تازه با خوشحالي حساب مي کنيم چقدر از درآمد جناب رئيس صرف پول آب و برق و گاز شده و با اينکه اين مقدار براش مي مونه که خودش پول زياديه، به شما بايد بيشتر مي داده! وخيلي راحت طومار طرفو مي بينديم بره پي کارش و گند مي زنيم به حال اون بدبخت بيچاره!
ما هيچ وقت نمي پرسيم که آيا از کاري که پيدا کردي لذت مي بري يانه. آيا اين شغل رو دوست داشتي که انتخاب کردي يا از سرناچاري و بيکاري به اين شغل رو آوردي؟ ما هيچ وقت با خودمون نميگيم که اگه اون فرد کار بهتري که مرتبط با رشته ي تحصيليش بود پيدا مي کرد بيشتر کيف مي کرد و لذت مي برد، وحتي با عشق و علاقه ي بيشتري کار مي کرد.
ما هميشه ظاهر قضيه رو مي بينيم.
ما زحمتي که اون فرد تو اين دنياي وانفسا و بيکاري با هزار مکافات و رو انداختن به اين و اون براي پيدا کردن کار کشيده نمي بينيم. ما تلاشي رو که اون فرد ميکنه تا اون کارو به رغم اينکه دوست نداره و فقط براي امرار معاش و گذران زندگي و تامين خرج زن و بچه اش انتخاب کرده نمي بينيم.
ما هر وقت که دوست داشته باشيم و دلمون بخواد چشمامونو به روي حقيقت مي بنديم. ما فقط اون چيزي رو که دوست داشته باشيم ميبينيم. ما هميشه حساب درآمد و حقوق مردم رو داريم و از زحمتي که براي اون پول کشيده شده غافل هستيم.اين درست نيست....

معلميان- دبير سرويس اجتماعي


نسخه چاپي ارسال به دوستان