تاریخ 1391/10/24 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
راه جديد پاکسازي مدار زمين از زباله هاي فضايي

زباله هاي فضايي روزبه روز زيادتر شده و نگراني ها در مورد اين عوامل مخرب فضايي هم رو به افزايش گذاشته است.
در چنين اوضاعي اصلا تعجب آور نيست که کمپاني هاي بزرگ هوا فضا بي صبرانه منتظر سود بردن از عقد قراردادهايي براي جمع آوري زباله هاي فضايي باشند.
با افزايش پسماندهاي فضايي انتظار مي رود تصادف بين آنها افزايش پيدا کند تا اين که وارد مرحله تصادفات زنجيره اي شوند.
هيچ کس نمي داند چه زماني زنجيره تصادمات پسماندهاي فضايي آغاز خواهد شد، اما همگي اذعان دارند اين مساله قطعا اتفاق خواهد افتاد.
اين موضوع وقتي حياتي تر مي شود که بدانيم برخي پسماندهاي فضايي در درجه خطرناک قرار دارند مثل باتري ها، مخازن نيمه پرسوخت يا حتي رآکتورهاي کوچک هسته اي.
در حال حاضر چند صد ماهواره فعال در مدار نزديک زمين وجود دارد که هر لحظه مي توانند با زباله هاي باقيمانده و خطرناک برخورد کنند.
اطلاعات کنوني نشان مي دهد تعداد زباله هايي که اندازه آنها حداقل 10 سانتي متر است چيزي حدود 200 هزار زباله است. با اين حال اشياي بسيار کوچک تري از اينها هم وجود دارد که نمي توان آنها را رديابي کرد.
هريک از اين اشيا» با سرعت ميانگين معادل 28 هزار کيلومتر در ساعت و در مدار مخصوص به خود در حرکتند. بنابراين سرعت نزديک شدن زباله ها و فضاپيماهاي فعال مي تواند تا حداکثر 56 هزار کيلومتر در ساعت برسد.
در چنين سرعت برخوردي يک پيچ کوچک مي تواند به اندازه انفجار يک نارنجک دستي انرژي آزاد کند. بخشي از فضا که مدارهاي نزديک زمين را شامل مي شود وسيع است، اما همين فضا پر از زباله هاي مداري شده و اکنون زمان باقي مانده تا آغاز زنجيره برخوردها در حال کم شدن است.
زنجيره برخوردها اگر شروع شود مي تواند تمام فضاپيماهاي عملياتي در مدار بين 700 تا 1100 کيلومتري را نابود کند.
تاکنون روش هاي زيادي براي جمع آوري پسماندهاي مداري پيشنهاد شده است که از بين آنها مي توان به استفاده از ليزرهاي پرقدرت، افسارهاي فضايي و شبکه هاي قلاب دار فضايي براي گرفتن زباله ها اشاره کرد. اما آخرين و جديدترين ايده پيشنهادي، استفاده از گازهاي بالستيک است.
به تازگي شرکت بوئينگ درخواست ثبت اختراع جديدي ارائه کرده است. اين اختراع روشي براي زدودن زباله هاي فضايي به وسيله ضربه زدن به آنها توسط دميدن گاز است.
به اين وسيله ارتفاع مداري زباله هاي بزرگ در مدار نزديک زمين کاهش يافته و در معرض نيروي اصطکاک لايه هاي غليظ تر جو زمين قرار مي گيرد.
اين امر به نوبه خود باعث ورود دوباره زباله ها به جو و سوختن آنها در آنجا مي شود. در نهايت هم آنچه باقي مي ماند، سقوط خواهد کرد.
تمامي روش هاي پيشنهاد شده براي از بين بردن زباله هاي فضايي در يک خصوصيت مشترک هستند: هزينه بالا. تقريبا هر ايده اي که به لحاظ فيزيکي قابل انجام باشد، از هزينه بسيار بالايي برخوردار است. اکثر زباله هاي بزرگ سرگردان در فضا شامل ماهواره هايي است که طول عمر آنها تمام شده است.
هنگام پاکسازي فضا از چنين اشيايي دو مورد عمده هزينه بر وجود دارد: اولي وسيله پرتاب و دومي ابزار تميزکننده. بنابراين بايد اين هزينه ها را در مقابل سود به دست آمده سنجيد.
ارزش هر يک از زباله ها معادل صفر است، چراکه هيچ سرويسي به ما ارائه نداده و تنها تهديدي بالقوه براي ترافيک فضايي است به علاوه کسي نمي داند کدام يک از اين زباله ها زودتر بايد از بين برود.
شرکت بوئينگ پيشنهاد استفاده از مقداري گاز برودتي مانند زنون يا کريپتون که توسط ماهواره هاي کوچک حمل مي شود را ارائه کرده است.
اين گاز مانند ابري در همان مدار حرکت زباله، اما در جهت مخالف شروع به حرکت مي کند. اگرچه مدت دوام اين ابر گازي شکل کوتاه است، اما محققان اميدوارند در همين زمان به اندازه کافي انرژي مداري زباله ها را کاهش دهد.
مخترعان ادعا کرده اند براي زباله هاي بزرگ تر يا آنها که در مدار بالاتري حرکت مي کنند، چندبار پاف کردن (دميدن) گاز مورد نياز بوده و همين مقدار تاثيرگذار است.
البته سوال واضحي که بايد پرسيده شود اين است که چه اتفاقي براي ماهواره حامل گاز خواهد افتاد؟ آيا اين ماهواره هم به يک زباله فضايي تبديل خواهد شد؟


نسخه چاپي ارسال به دوستان