تاریخ 1399/04/10 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
به انگيزه فرا‌رسيدن ولادت باسعادت حضرت امام رضا‌(ع)... ملجا و پناهگاه عاشقان!

حضرت علي‌بن موسي‌الرضا‌(ع) امام هشتم شيعيان جهان در تاريخ 11 ذي‌‌قعده سال 148 هجري قمري در مدينه منوره به دنيا آمد. داستان ولادت امام رضا‌(ع) بدين‌گونه است که هنوز داغ شهادت امام صادق‌(ع) از قلب مالامال از اندوه فرزندش امام کاظم‌(ع) رخت برنبسته و لباس عزا بر تن شيعيان ايشان ديده مي‌شود. مدينه نيز در غم از دست دادن رهبر و امامي چون صادق آل‌محمد، از آسمان خجل است و خورشيد و ماه و ستارگان نيز حال طلوع ندارند. از 25 شوال تا 12 ذي‌قعده، لبخندي بر لبان هيچ يک ديده نشده است تا روز يازدهم ذي‌قعده که خورشيد، طلوع متفاوتي داشت و مدينه و اهلش را با پرتوافشاني خويش، از تولد کودکي در خانه امام کاظم(ع) باخبر کرد. آري، تولد اين کودک که او را علي نام نهادند، مرهمي بر قلب داغديده هستي بود.

در مطالب‌السئول گفته شده است که: مادر آن حضرت کنيزي بود که خيزران مرسي نام داشت. برخي نام وي را شقراء نوبيه، ذکر کرده‏‌اند که آروي اسم او و شقراء لقب وي بوده است. طبرسي در اعلام الوري گويد: مادرش کنيزي بود به نام نجمه که به وي ام‌البنين مي‏گفتند.

بعد از شهادت امام کاظم‌(ع)، آن حضرت در 35 سالگي عهده‌دار مسئوليت امامت و حفظ مباني اسلامي و رهبري شيعيان گرديد. مدت امامت امام رضا‌(ع) در حدود 20 سال بود که مي‌توان آن را به سه بخش جداگانه تقسيم کرد: 10 سال اول امامت آن حضرت که همزمان با دوره‌ي زمام‌داري‌ هارون بود. پنج سال بعد از آن که مقارن با خلافت امين، فرزند‌ هارون بود. پنج سال آخر امامت آن بزرگوار که مصادف با خلافت مأمون بود. امام رضا‌(ع) در هر يک از اين سه دوره، به مقتضاي مسئوليت خطير امامت، با اوضاع و احوال پيچيده‌ي خلافت آن روز که به نام اسلام بر مردم حکومت مي‌شد و با وجود نابساماني‌هاي زيادي که از جهات مختلف در زندگي اجتماعي مردم وجود داشت، وظايف متناسب خود را، در راه خدمت به اسلام و مسلمين انجام مي‌داد.

امام هشتم‌(ع) تا آن‌جا که قدرت و امکان داشت، از فرصتي که در سه سال آخر عمرش پيش آمد، در بيداري مردم و توجه دادن آنان به اصول و مسائل و پرده برداشتن از چگونگي اغفال آنان به صورت‌ها و عناوين گوناگون، حداکثر استفاده را نمود. شهادت آن حضرت در سال203 هجري در سناباد، که امروز يکي از محله‌هاي مشهد است، در سن 55 سالگي، به وسيله‌ي سمي که مأمون به او خوراند، اتفاق افتاد. هم اکنون آرامگاه اين بزرگوار در مشهد زيارتگاه تمام عاشقان است. حضرت رضا‌(ع) داراي القاب بسياري بودند که از جمله: مشهور‌ترين لقب امام‌(ع)، رضا مي‌باشد، که بنابر روايتي در عيون اخبار‌الرضا علت مقلب بودن حضرت(ع) به رضا اين بوده که «يعني هم دشمنان مخالف و هم دوستان موافق به ولايت‌عهدي، به ولايت عهدي او رضايت دادند و چنين چيزي براي هيچ يک از پدران او دست نداده بود، از اين رو در ميان ايشان، تنها به او رضا ناميده شد.

همچنين سليمان‌بن جعفر روايت مي‌کند که حضرت موسي‌بن جعفر‌(ع) در هنگام ولادت اين لقب را به ايشان داده و فرمودند: که رضا بخوانيد و بعضي نسبت مي‌دهند که حضرت رضا‌(ع) ولايت‌عهدي را پذيرفتند و رضا لقب گرفتند ولي غفاري مي‌گويد: اين لقب از آن‌جا به حضرت داده شده که دوست و دشمن از حضرت راضي بودند.

شيخ صدوق در عيون اخبار‌الرضا روايت کرده که خدمت حضرت جواد‌(ع) عرض شد، جمعي از مخالفين اين اعتقاد را دارند که پدر بزرگوارت چون به ولايت‌عهدي راضي شد، مامون ايشان را به رضا ملقب گردانيد. حضرت جواد‌(ع) در پاسخ فرمودند: پدرم ملقب به رضا شد چون خداوند و پيغمبر و ائمه از او راضي بودند.

هنگامي که فرستاده‌هاي مامون براي حرکت دادن حضرت رضا‌(ع) از مدينه به خراسان آمدند، حضرت رضا‌(ع) براي وداع به مسجد‌النبي، کنار قبر رسول خدا(ص) رفت و مکرر با قبر پيامبر وداع مي‌کرد و بيرون مي‌آمد و نزد قبر بازمي‌گشت و هر بار صداي گريه‌اش بلند بود. سپس خانواده‌ي خود را جمع کردند و خبر شهادت خودشان و از اينکه از اين سفر بازنخواهند گشت را دادند و به آنها فرمود: هم اکنون براي من گريه کنيد تا من صداي گريه‌ي شما را بشنوم. سپس دوازده هزار دينار بين آنها تقسيم کرد و به آنها فرمود: من هرگز به سوي اهل بيتم بازنمي‌گردم.

سپس دست پسرش جواد‌(ع) را گرفت و به مسجد برد و دستش را بر قبر رسول خدا‌(ص) نهاد و او را به قبر مطهر چسباند و به رسول خدا‌(ص) سپرد و حفظ او را به برکت پيامبر‌(ص) از خدا خواست. حضرت جواد‌(ع) به پدر بزرگوارشان نگريستند و گفت: «به خدا سوگند به سوي خدا مي‌روي».

سرانجام امام رضا‌(ع) از مدينه به سوي خراسان و شهر مرو مرکز خلافت آن روزگار حرکت کردند.

امامت از ديدگاه امام رضا(ع) بدين‌صورت بود که روزي؛ امام رضا(ع) در مسجد جامع مَرو، امامت، جايگاه امام و ابعاد وجودي حجّت خدا را به تفصيل شرح داد که به جملاتي از آن اشاره مي‌کنيم: «امام، امين خداوند در زمين، حجت او بر بندگان، جانشين او در سرزمين‌ها، دعوت‌کننده به خدا و پاسدار حريم خداست. امام، از گناهان پاک و از عيب‌ها مبرّاست. او به علم، مخصوص و به بردباري شناخته شده است. امام، مايه نظام دين، بزرگي مسلمانان، خشم منافقان و تباهي کافران است. او، يگانه دوران خويش است. کسي با او برابري نکند و دانشمندي هم سنگ او نباشد. نظيري برايش يافت نمي‌شود. هر فضيلتي بدون آن‌که به دست آورد يا طلب کند، از طرف خداوند به او بخشيده شده است».

حال افتخار بزرگ ما ايرانيان اين است که قبر مطهر و منور اين امام برزگ شيعيان جهان در مشهد مقدس واقع شده است و به نوعي اين امام همام ولي‌نعمت ما در اين سرزمين است و استان سمنان در مسير حرم تا حرم به عنوان مقصد ميليون‌ها مسافر و زائر رضوي هر ساله پذيراي مشتاقان آقا علي‌ابن موسي‌الرضا(ع) است.

پيشاپيش ولادت باسعادت ثامن‌الحجج آقا علي‌بن موسي‌الرضا(ع) بر همه هم‌استاني‌هاي عزيز و عاشقان رضوي مبارک باد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان