تاریخ 1398/08/11 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
تدبير نظام در ناآرامي‌هاي عراق و لبنان
   نويسنده : فرزامي

ناآرامي‌هاي اخير دو کشور شيعه‌نشين عراق و لبنان، معلول عللي مختلف است که اگر اهل سياست در ايران و آن دو کشور، درست تحليل نکنند و در پي چاره‌انديشي اصولي نباشند، عوارضي بدتر از علم شدن گروه‌هاي تروريستي بي‌رحم از نوع داعش در پي خواهند داشت و دامن خيلي از کشورها حتي رژيم‌هاي تحريک‌کننده و آتش‌بيار معرکه را که در نهايت مي‌خواهند هژموني و نفوذ مادي و معنوي ايران را تضعيف نمايند، خواهد گرفت و البته ايران هم از اين خسارت‌ها و هزينه‌ها برکنار نخواهد ماند و دور نيست که اين دو کشور شيعه‌نشين ناآرام کنوني در منطقه به آن دوران بمب‌گذاري‌ها و جنگ‌هاي فرقه‌اي داخلي برگردند.

نخستين عامل اعتراضي و ناآرامي، موضوع فقر و غناست که هميشه نمي‌تواند ادامه داشته باشد، يعني، زندگي مردم نمي‌تواند ببيند که ثروت مملکت دست عده‌اي قليل باشد و اکثر مردم از آن بي‌بهره بمانند. به عنوان مثال، نمي‌شود که کشور عراق، نفت خود را با آن حجم بالا بفروشد اما بوي آن نفت به سفره‌هاي مردم نرسد و عده‌اي خاص از آن بهره‌مند شوند. دومين عامل، فاصله طبقاتي اجتماعي و فرهنگي است که به استکبار و استضعاف معني و تفسير مي‌شود. در اين فاصله‌ي عجيب و عميق، در زندگي مستضعفان عقب نگه داشته شده ( هيچ نوع مزايايي، به هيچ وجه ديده نمي‌شود بلکه به آنها به چشم شهروندان طبقه و درجه‌ي دوم نگريسته مي‌شود. طبقه‌اي که هويت گمشده‌ي شخصيتي دارند. همان هويت گمشده‌اي که غرب مدعي و اروپاي متبختر آن را نديد و بي‌اعتنا ماند و سبب شد که ده‌ها هزار جوان شهروندش از دختر و پسر و زن و مرد به داعش پيوستند که بازمانده‌هايش اکنون در ادلب سوريه محصورند و اروپا در وحشت بازگشت اينان به زادگاه خود، علي رغم تاکيد و تحميل ترامپ، حاضر به پذيرش آنها نيست. سوم، نديدن فرقه‌هاي مذهبي و نحله‌هاي فکري و سلايق سياسي در حکومت است که عامل مهم خودتخريبي در نفس و محيط محسوب مي‌شود. اين حکومت‌ها بعد از گذشت نزديک به هزار و چهارصد سال هنوز به سخن عميق و راهبردي مولاي متقيان، علي‌(ع) پي نبرده‌اند که اگر بندگان خدا با حکومت هم‌کيش نيستند، در ‌آفرينش با آنها همسان‌اند و لزوم روابط متقابل است که بايد آنها را در نهادها و مزاياي اجتماعي و فرهنگي، عادلانه پذيرفت و در کنار گرفت و از مخاطرات محفوظ ماند و ديواري از عدالت و قسط بنا نمود که امثال جهانخواراني چون آمريکا و توسعه‌طلباني امثال رژيم صهيونيستي و عمله‌هاي استعماري به‌سان رژيم رياض و امارات نتوانند بر موج‌هاي پديد‌آمده سوار شوند و منطقه را به معرکه‌ي آتش و خون و برادرکشي پيش ببرند. عمله‌هاي حلقه به گوش استعماري که هنوز از شوک «بقيق» و «خريص» و "آرامکو" بيرون نيامده‌اند و گويا از تکرار شاهکارهاي انصارالله، غافل مانده‌اند.

و اما در ميان ناآرامي‌ها، جسارت‌ها و شعارهايي هم عليه ايران مشاهده و شنيده شده است که طبيعي به نظر مي‌رسد و يادآور حرکت‌هاي بصره‌ي تابستان سال پيش و در پي توقف صادرات برق ايران است و از اين حيث غيرعادي نبايد تلقي شود که هم در عراق و هم در لبنان به عقايد و مشي شيعه و نماد اقتدار آن مخالف‌اند، مهم‌ترين علت آن نيز عکس‌العمل در مقابل عظمت راه‌پيمايي اربعين حسيني است که خواهان کم‌رنگ جلوه دادن آثار آن هستند و افراد خاصي در ميان صدق رفتار تظاهرکنندگان مضطر، خط فکري آن چهار کشور بالا را دنبال مي‌کنند و تغذيه فکري و مادي هم مي‌شوند. به هر حال، در لبنان پيروان «جنبلاط» و «جعجع» و در عراق، گروه‌هاي غيرشيعي و علي‌الخصوص بازماندگان تفکر بعثي، و برخي از خودي‌هاي نادان نمي‌توانند با ايران، وفاق داشته باشند. به همين دليل، رژيم سعودي را دوست و ايران را دشمن مي‌دانند و به ياد نمي‌آورند و نمي‌خواهند به خاطر بياورند که آن همه جنايت در منطقه و در کشور عراق و سوريه، ناشي از دست پروردگان همين چهار کشور مزبور است و اگر ايران نبود، عراق و سوريه اکنون به اين شکل و شخصيت، وجود خارجي نداشت و ناسپاسي است اگر ندانند که ما سرداران و جوانان برومند بسياري را در دفاع از استقلال و موجوديت آنها از دست داده‌ايم و اکنون نيز بهترين راهبرد و مديريت اين اوضاع در هر دوکشور، تعديل رفتار خودمان و کمک به دو کشور در به سامان شدن اوضاع و پاسخ منطقي و فوري به مطالبات به حق مردم معترض و پرهيز از هر نوع خشونت است. چون خشونت، مديريت و نظام بخشيدن به اوضاع آشفته نيست و ضمن تقبيح افکار عمومي منطقه جهان، رشته‌ي انتظام امور هم از دست خواهد رفت. اين را تجربه‌هاي تاريخي به خاطر دولت‌مردان مي‌آورد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان