تاریخ 1397/07/19 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
مباهات خداوند

تقديم به پيشگاه آخرين ذخيره‌ي الهي که خداوند به او و اجداد طاهرينش بر فرشتگان مباهات مي‌کند.

پيشگفتار:

در معارف اسلامي و در روايات متعدّدي، از مباهات خداوند در برابر فرشتگان سخن به ميان آمده است. مقصود چيست؟ و چرا؟

مباهات و فخر به معناي باليدن به مال و جاه و مقام است.انسان مباهي، يعني کسي که به مقام، ثروت، اصل و نسب، قدرت، افتخار مي‌کند.(1) و به تعبير ديگر نازيدن و تفاخر کردن به چيزي، تفاخر و ناز و مدح و ستايش بي‌جا و خودبيني و نخوت، بزرگي و جلال و سرافرازي و سربلندي ورزيدن.(2)

مباهات و فخر فروشي به اين معنا و مفهوم از صفات رذيله‌ي انسان است.چنان که از امام صادق (ع) نقل شده که فرمودند: « سه چيز عامل پشيماني است: مباهات، فخر فروشي و عزّت طلبي بي‌جا».(3 )

و در قرآن مي‌خوانيم: « إنّ الله لا يُحِبُّ کُلَّ مُختالٍ فَخور: خداوند هيچ متکبّر فخرفروشي را دوست ندارد».(4)

دليل برخورد اين گونه‌ي قرآن و روايات با مباهات اين است که برخاسته از تکبّر و نخوت و خودبيني است که از صفات رذيله و گناه کبيره است.

اما در موارد فراواني، اشخاص، صفات، رفتارها، مکان‌ها و زمان‌هايي وجود دارند که خود عامل مباهات و افتخارند و شايسته است که انسان‌ها به آن‌ها مباهات و افتخار کنند زيرا مباهات به آن‌ها از جنبه‌ي تکبّر و نخوت نيست، خود، عامل سربلندي و افتخارند و در وجود آن‌ها قداست و پاکي و عزّت مطرح است.

روي همين اصل، در متون اسلامي وروايات اهل بيت(ع)، موارد فراواني مطرح شده که خداوند به آن‌ها مباهات مي‌کند. مسلّماً مباهات و افتخار خداوند به آن‌ها از جنبه‌ي کبريائيت و خود‌نمايي و سرافرازي مانند انسان‌ها نيست، زيرا خداوند از اين صفات منزّه است، غني بالذّات است و نيازي به چنين افتخاراتي ندارد ؛ بلکه مباهات خداوند به آن موارد، بيان گر قداست و فضيلت و عظمتي است که در آن‌ها متجلّي است و خداوند ما را به آن توجّه مي‌دهد.

و شايد آن هنگام که خداوند در مورد خلقت آدم(ع) به فرشتگان فرمود: «إنّي أعلَمُ ما لا تَعلَمونَ»(5)، عنايت به اين ويژگي‌هاي خاص انسان داشته است که هر گاه آن صفات جلوه پيدا مي‌کند، خداوند به آن‌ها مباهات مي‌کند.

در اين مجموعه‌ي کوتاه سعي شده که اين ارزش‌ها مورد دقت و تحقيق واقع شود تا بتوان از آن‌ها درس‌هاي عميق اخلاقي و ارزشي کسب کرد و زندگي انسان رنگ الهي به خود بگيرد و شايد توجه به اين فضايل ما را به جامعه‌ي الهي مهدوي که آرمان‌هاي اصلي آن، ارزش‌هاي الهي، عدالت و عبوديت حق است، نزديک‌تر سازد و پايه‌ريز جامعه‌اي باشيم که در آن، امام زمان (عج) به شيعيانش مباهات و افتخار کند و موجب زينت و افتخار آن‌ها باشيم، نه عامل سرافکندگي آن‌ها.(6)

خداوند به چه...؟ مباهات مي‌کند؟

الف: مباهات به اولياي خدا:

1 - پيامبران الهي:

قرآن مشحون از فضايل و اوصاف برجسته‌ي پيامبران الهي و بيان عظمت آن‌ها از جانب خداست.از خلقت آدم(ع) و فرمان سجده به فرشتگان در برابر او و رسالت و مبارزات حضرت نوح و ابراهيم و احسن القصص حضرت يوسف (ع) و زندگي حضرت موسي(ع)، ميلاد حضرت مسيح(ع) و داستان سليمان و...بيان عظمت پيامبر عظيم الشّأن اسلام(ع) و ديگر پيامبران الهي مي‌توان مباهات خداوند را فهميد.

درحديث قدسي در مورد پيامبر اعظم (ص) مي‌خوانيم (لَولاکَ لَماخَلَقتُ الاَفلاکَ).

امام صادق(ع) در مورد حضرت آدم(ع) مي‌فرمايد: « مدّت‌ها حضرت آدم(ع) به خاطر برنامه‌اي که گرفتارش شده بود احساس ناراحتي مي‌کردند، امّا بر اين مصيبت صبر کردند، خداوند به فرشتگان به خاطر صبر حضرت آدم(ع) مباهات کردند، و پس از پذيرش توبه‌ي او، خداوند جبرئيل را به سوي حضرت فرستادند و بشارت به پذيرش توبه‌ي او دادند»(7).

2- علي(ع) و اهل بيت(ع):

آيات الهي پر است از بيان عظمت و فضيلت و مباهات خداوند در مورد علي(ع) و اهل بيت(ع).روايات فراواني هم بيانگر اين نکته است، در اين جا به چند روايت اشاره مي‌کنيم:

الف: رسول گرامي اسلام(ص) به امام علي ابن ابي طالب(ع) فرمودند:

اي علي(ع)، تو امام مسلمانان و امير مؤمنان و پيشواي روي سفيدان و حجّت خدا بعد از من بر همه‌ي مخلوقات و آقاي اوصيا و وصيّ سيِد انبيا هستي.اي علي(ع) زماني که من به معراج به آسمان‌هاي هفت گانه رفتم و از آنجا به سدرة المنتهي و حجاب‌هاي نور رسيدم، خداوند مرا با مناجاتشان گرامي داشتند و به من فرمودند: اي محمّد(ص)!» گفتم: «بله پروردگارم تو برتر و والاتري» خداوند فرمود: « علي(ع) امام اولياء من و نور آن کسي است که مرا اطاعت کند.او کلمه‌اي است که انسان‌هاي متّقي بايد از او تبعيّت کنند.کسي که او را اطاعت کند مرا اطاعت کرده و کسي که او را معصيت کند مرا معصيت و نافرماني کرده است.پس اين موضوع را به علي(ع) بشارت بده».

علي(ع) عرض کردند که: اي پيامبر(ص)! قدر و موقعيت مرا ابلاغ کردي که من از آن ياد کنم؟» حضرت فرمودند: « آري‌اي علي(ع) پرودگارت را سپاسگزار باش».علي(ع) به سجده افتادند و خدا را به خاطر نعمتي که به او داده بود سپاسگزاري کردند.حضرت رسول(ع) به او فرمودند: « سرت را بلند کن، خداوند به خاطر تو به فرشتگان مباهات مي‌کند».(8)

ب: فضل ابن شاذان از امام رضا(ع) نقل مي‌کند: « زماني که خداوند بين فرشتگان عقد برادري ايجاد کرد، بين ميکائيل و جبرئيل برادري وجود آورد و به آن‌ها فرمود: « من بين شما پيوند برادري ايجاد کردم و عمر يکي از شما را طولاني‌تر از ديگري قرار دادم.کدام يک از شما نسبت به زندگي برادرش ايثار مي‌کند؟» هر دوي آن‌ها زندگي طولاني‌تر را برگزيدند و حاضر به ايثار نشدند. خداوند به آن‌ها فرمود: « آيا شما مثل علي‌ابن ابيطالب(ع) نيستيد؟ من بين او و دوستم، محمّد(ص) برادري ايجاد کردم.علي(ع) جانش را فداي برادرش کرد، در اين شب‌(ليلة المبيت) در جايگاه پيامبر(ص) خوابيد و جانش را فداي او کرد. فرود آييد و او را از دشمنش حفظ کنيد.» هر دو به زمين فرود آمدند. جبرئيل بالاي سر و ميکائيل زير پايش نشستند و آن دو مي‌گفتند: «خوشا به حال تو،‌ اي علي ابن ابيطالب، چه کسي مانند توست؟ خداوند به خاطر تو به فرشتگان آسمان‌ها مباهات و افتخار مي‌کند».»(9 )

ج: رسول گرامي اسلام(ص) مي‌فرمايند: « جبرئيل در صبح روز غار(آغاز هجرت) بر من نازل شد.پرسيدم: «دوستم، جبرئيل، تو را خوشحال مي‌بينم؟» گفت: «اي محمّد(ص)، چگونه چنين نباشم در حالي که چشم من روشن شده است به آنچه که خداوند، برادرت و وصيّ و امام امّتت علي(ع) را به آن گرامي داشته است.» پرسيدم: « خداوند او را به چه چيزي گرامي داشته؟» گفت: «خداوند به فرشتگان به خاطر عبادت شگفت انگيز علي(ع) مباهات کرده است و فرموده است: « فرشتگانم! به حجّت من در زمين بعد از پيامبرم بنگريد که جان خود را بخشيد و به خاطر تواضع در برابر عظمت من صورت بر خاک نهاد.شما را شاهد مي‌گيرم که او پيشواي مخلوقات و مولاي آفريدگانم است».(10)

آري،‌اي علي(ع)!

وسعت تو را چگونه در سخن تنگ بگنجانم؟ تو را در کدام نقطه بايد به پايان برد، تو که معني نقطه‌ي مطلقي؟ الله اکبر! آيا خداوند نيز در تو به شگفتي نمي‌نگرد؟ فتبارک الله، تبارک الله، تبارک الله احسن الخالقين...(11)

د: جابر بن عبدالله انصاري در مورد اهل بيت(ع) نقل مي‌کند: « روزي علي(ع) و امام حسن(ع) و امام حسين(ع) وارد مسجد شدند.پيامبر(ص)، علي(ع) را بوسيد و به سينه چسبانيد و امام حسن(ع) و امام حسين(ع) را روي زانوان خود نشاند و بوسيد و فرمود: « پدرم فداي پدر و مادر شما فرزندان»، سپس خطاب به مردم فرمودند: اي مردم! خداوند به خاطر اين دو فرزندم و پدر و مادرشان و فرزندان پاک آن‌ها به همه‌ي فرشتگان مباهات مي‌کند» و سپس فرمودند: « خداوندا ! من آن‌ها را دوست دارم، و دوست دارانشان را هم دوست دارم».(12)

ه: ابن عبّاس در مورد حضرت زهرا(س) نقل مي‌کند: « روزي پيامبر اکرم(ص) ضمن صحبت‌هاي مختلفي در مورد حضرت زهرا(س) چنين فرمودند: « و امّا دخترم فاطمه، سرور زنان عالم، از اوّلين و آخرين است.او پاره‌ي تن من و نور چشم و ميوه‌ي دل و روح و روانم مي‌باشد.فاطمه حوريّه‌اي است به صورت انسان.هر گاه در محراب عبادت ظاهر شود و در پيشگاه خدا قرار گيرد، نورش بر ملائکه‌ي آسمان‌ها مي‌تابد همان طوري که نور ستارگان بر اهل زمين مي‌درخشد.در آن حال خداوند به ملائکه‌اش مي‌فرمايد: اي ملائکه‌ي من! به فاطمه(س) سرور زنان و کنيزانم بنگريد که چگونه در برابر من به عبادت ايستاده و چه سان از ترس من مي‌لرزد و با چه روح معنوي و حضور قلب، مرا عبادت مي‌کند. من شما ملائکه‌ام را گواه مي‌گيرم که پيروان واقعي او را در آتش نمي‌سوزانم».(13)

ب: مباهات به انسان‌هاي با فضيلت:

1- علي(ع) در فضيلت رزمندگان مي‌فرمايد: « رزمندگان، موقعي که آماده‌ي جهاد مي‌شوند خداوند برائت و پاکي از آتش را برايشان رقم مي‌زند و هرگاه جهاد را آغاز مي‌کنند، خداوند در مورد آن‌ها به فرشتگان مباهات مي‌کند».(14)

2-رسول گرامي اسلام(ص) فرموده‌اند: «خداوند به طواف کنندگان اطراف کعبه مباهات مي‌کند».(15)

3-امام صادق(ع) در مورد زائران امام حسين(ع) مي‌فرمايد: «به خدا قسم خداوند به زائران امام حسين(ع) و مهمانان حضرت به فرشتگان مقرّب و حاملان عرش خود مباهات مي‌کند و به آنها مي‌فرمايد: « آيا زائران قبر حسين را نمي‌بينيد که با عشق و علاقه به سوي او و حضرت زهرا(س) آمده اند؟ به عزّت و جلال و حشمتم، کرامتم را به آن‌ها واجب کرده ام».».(16)

4-رسول گرامي اسلام(ص) به علي(ع) در مورد شيعيان مي‌فرمايد: « به درستي که خداوند از آن‌ها راضي است و به فرشتگان نسبت به شيعه مباهات مي‌کند و هر روز جمعه به رحمت خود به آن‌ها توجّه دارد و فرشتگان را فرمان مي‌دهد که برايشان طلب مغفرت کنند».(17)

5-پيامبر اسلام(ص) فرمودند: « خداوند به پنج انسان مباهات مي‌کند: به مجاهدان در راه او.به فقرائي که براي رضاي خدا متواضع هستند.به ثروتمنداني که فراوان به فقرا کمک مي‌کنند.به ثروتمنداني که بدون منّت به فقرا کمک مي‌کنند و کساني که در پنهاني از خوف خدا گريه مي‌کنند».(18)

ج: مباهات به زمان‌ها و مکان‌هاي مقدّس:

در اسلام روز‌ها، شب‌ها، زمان‌ها و هم چنين مکان‌هاي خاصّي به خاطر ارتباطشان با واقعه و يا مسئله‌ي خاصّي، تقدّس و فضيلت پيدا مي‌کنند و خداوند هم به آن‌ها مباهات مي‌کند:

1- حضرت رسول(ص) در مورد ماه شعبان و روزه‌ي آن ضمن حديث مفصّلي مي‌فرمايند: «...کسي که نُه روز از ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند براي او روزه‌ي هيجده ماهه مي‌نويسد و به خاطر آن به فرشتگان مباهات مي‌کند».(19)

2- رسول خدا(ص) در مورد وقوف در عرفات، در سفر حجّة الوداع فرمودند: « هر گاه شب عرفات برسد، خداوند در مورد اهل وقوف در عرفات به فرشتگان مباهات مي‌کند و مي‌فرمايد: « توجّه کنيد به بنده و کنيز من از اطراف زمين به صورت پراکنده و غبار آلود آمده اند».».(20)

3- در روايت ديگري رسول خدا(ص) در مورد ماه شعبان و روزه داران در آن ماه مي‌فرمايند: « شعبان از اين جهت شعبان ناميده شده که در آن روزي مؤمنان تقسيم(منشعب) مي‌شود و آن ماه عمل است و در آن ماه، نيکي‌ها هفتاد برابر پاداش داده مي‌شود و زشتي‌ها از بين مي‌رود و گناهان آمرزيده مي‌شوند و حسنات مورد قبول واقع مي‌گردند و خداوند جبّار، در آن به بندگانش مباهات مي‌کند و به روزه‌داران و عبادت‌کنندگانش توجّه دارد و به حاملان عرش مباهات مي‌کند».(21)

4- و در دعايي مربوط به شب اوّل محرّم مي‌خوانيم: « حمد و ستايش مخصوص خدايي است که من و تو را آفريد و تو را در منازل و جايگاه خود مقدّر فرمود، و تو را نشانه و آيه‌اي براي جهانيان قرار داد.خداوند در مورد تو، به فرشتگان مباهات مي‌کند».(22)

ماه محرّم، ماهي است که در آن امام حسين(ع) همه‌ي هستي خود و فرزندان و اصحاب خاصّ خود را قرباني خداوند و رضاي او کرد، و زيباترين حماسه‌ي هستي را آفريد، که حضرت زينب(س) فرمودند: « ما رَأَيتُ إِلّا جَميلاً».

د: مباهات به ارزش‌ها و سجاياي الهي انسان:

در رابطه با ارزش‌ها و سجاياي اخلاقي، نکات ارزشمندي در روايات اهل بيت(ع) مطرح شده است و توجّه به آن‌ها ما را در اين مسير هدايت مي‌کند که کدام اعمال و رفتار و خصوصيّاتي ارزش برتر دارند و خداوند از چه صفات و خلقيّات ارزشمندي راضي هستند؟

1- امام رضا(ع) در ارتباط با کمک به مسلمانان مي‌فرمايد: « کسي که کاري از کار‌هاي مؤمنان را انجام دهد، خداوند به خاطر او به فرشتگانش مباهات مي‌کند».(23)

2- امام صادق(ع) ضمن نامه‌ي مفصّلي به شيعيان در مورد ياري رساندن به يکديگر مي‌فرمايد: « کسي که برادر مؤمن پياده‌اش را بر مرکبش سوار کند، خداوند او را بر ناقه‌اي از نور در بهشت سوار خواهد کرد و به خاطر او به فرشتگان مقرّبش روز قيامت مباهات مي‌کند».(24)

3- رسول گرامي اسلام(ص) در مورد اطعام مردم مي‌فرمايد: « خداوند بزرگ به خاطر طعام دهنده‌ي به مردم به فرشتگان مباهات مي‌کند».(25)

4 - از امام باقر(ع) در مورد صبر روايت شده است که: « بنده‌ي خدا هر گاه ايمان در او تکامل يابد، او را در روزي‌اش گرفتار مي‌کنم، اگر بي‌تابي کرد، روزي‌اش را به او بر مي‌گردانم، و اگر صبر کرد به فرشتگان نسبت به او مباهات مي‌کنم.اين همان کسي است که فرشتگان به او اشاره مي‌کنند».(26)

5 - پيامبر گرامي اسلام(ص) در سفارشي به ابن مسعود در مورد زهد مي‌فرمايد: «اي ابن مسعود، آتش براي کسي است که مرتکب حرام شده و بهشت از آن کسي است که حتّي حلال را هم مواظبت کرده است، پس بر تو باد به زهد، زيرا زهد چيزي است که خداوند با آن به فرشتگان مباهات مي‌کند و به وسيله‌ي زهد، خداوند تو را مي‌پذيرد».(27)

6 - رسول گرامي اسلام(ص) در مورد نماز شب مي‌فرمايند: «هر گاه بنده‌اي از بستر خواب لذيذ شبانه‌اش برخيزد در حالي که هنوز چشمانش خواب آلوده است، به خاطر اينکه خدا را از خود با انجام نماز شبش راضي کند، خداوند در مورد او به فرشتگان مباهات مي‌کند و مي‌فرمايد: « آيا نمي‌بينيد اين بنده‌ي مرا که از لذّت خوابش به خاطر نماز برخاسته، در حالي که اين نماز را بر او واجب نکرده بودم.شاهد باشيد که من او را بخشيدم».(28)

7 - پيامبر گرامي اسلام(ص) خطاب به اسامة بن زيد در مورد انسان‌هاي ساجد مي‌فرمايد: «اي اسامه! به سجده توجّه کن زيرا نزديک‌ترين حالتي که بنده در برابر پروردگارش قرار مي‌گيرد، زماني است که به سجده مي‌افتد، و هيچ بنده‌اي براي خدا سجده‌اي انجام نمي‌دهد مگر اين که خداوند براي او حسنه‌اي مي‌نويسد و گناهي را از او محو مي‌کند، و درجه و مقامي از او بالا مي‌برد و به خاطر او به فرشتگان مباهات مي‌کند».(29)

8 - و در سخني خطاب به ابوذر مي‌فرمايد: اي اباذر! خداي تو، به فرشتگان نسبت به سه نفر مباهات مي‌کند:

اوّل، مردي که در سرزميني خشک و خالي تنها مي‌ماند، اذان مي‌گويد و نماز را بر پا مي‌دارد ؛ پروردگار مي‌فرمايد: « به بنده‌ام بنگريد، نماز مي‌خواند در حالي که هيچ کس جز من او را نمي‌بيند».پس هفتاد هزار فرشته نازل مي‌شوند و پشت سر او نماز مي‌خوانند و براي او طلب مغفرت مي‌کنند، تا فرداي آن روز.

دوّم، مردي که نيمه شب براي اقامه‌ي نماز شب بر مي‌خيزد، به سجده مي‌رود، در حالي که در سجده، خواب بر او غلبه مي‌کند، خداوند مي‌فرمايد: « به بنده‌ام بنگريد، روح او نزد من است و جسد او در راه اطاعت من به سجده افتاده است».

سوّم، کسي که در حال جنگ با دشمن است، يارانش فرار کرده‌اند، امّا او يک تنه مي‌جنگد تا کشته شود».(30)

9 - و از امام صادق(ع) در مورد جوانان مطيع خداوند نقل شده که فرمودند: « محبوب‌ترين آفريدگان نزد خداوند، جوان زيبارويي است که جواني و زيبائيش را در راه اطاعت خدا قرار داده، اين، انساني است که خداوند براي او به فرشتگانش مباهات مي‌کند و مي‌فرمايد: « اين، بنده‌ي حقيقي من است».(31)

10 - از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) در مورد زيارت برادران ديني فرموده‌اند: « چه بسا انسان مؤمني که براي زيارت برادر مؤمنش از خانه خارج مي‌شود، در حالي که حقّ او را مي‌شناسد، خداوند براي هر گامي که بر مي‌دارد برايش حسنه‌اي مي‌نويسد و از او گناهي را محو مي‌کند و درجه‌اي را بالا مي‌برد، هر گاه درِ خانه‌ي برادرش را مي‌کوبد، در‌هاي آسمان به روي او باز مي‌شود.پس هرگاه با هم ملاقات کردند و مصافحه کردند و همديگر را در آغوش گرفتند، خداوند به آن‌ها توجّه خاص مي‌کند و سپس به سبب آن دو، به فرشتگان مباهات مي‌کند و مي‌فرمايد: « به بندگانم بنگريد، به خاطر حقّ علي(ع) به زيارت هم مي‌روند و يکديگر را دوست دارند.آگاه باشيد که بعد از اين آن‌ها را عذاب نخواهم کرد».».(32)

11 - و از رسول گرامي اسلام(ص) در مورد زيارت برادران ديني نقل شده که فرمودند: « کسي که در راه خدا به زيارت برادرش برود، خداوند به خاطر او به فرشتگانش مباهات مي‌کند تا آن زمان که برادرش را ملاقات کند، فرشته‌اي از آسمان او را ندا مي‌دهد که پاکيزه شدي و راه تو پاک و پاکيزه بود.تا زماني که با برادرش گفتگو کند خداوند به دو فرشته مي‌فرمايد: « براي او عمل هفتاد پيامبري که همه کوشا در راه اطاعت من بوده و خونشان در راه من به زمين ريخته بنويسيد».(33)

12 - امام صادق(ع) به شخصي به نام داود بن سرحان در مورد احياء امر اهل بيت(ع) مي‌فرمايد: «اي داود ! به دوستانم از جانب من سلام برسان و بگو که من مي‌گويم: « خدا رحمت کند بنده‌اي را که با دوست ديگرش کنار هم آيند و از امر ما سخن بگويند، سوّمين آن‌ها فرشته‌اي خواهد بود که براي آن‌ها استغفار مي‌کند و دو نفر در مورد امر ما جمع نمي‌شوند مگر اين که خداوند به خاطرآن‌ها به فرشتگان مباهات مي‌کند.پس اگر کنار هم آمديد مشغول ياد ما باشيد، زيرا در جمع شما و مذاکرات شما، احياء امر ماست و بهترين مردم بعد از ما کسي است که در مورد کار‌ها و امور ما مذاکره مي‌کنند و مردم را به ما دعوت مي‌نمايند».(34)

آري، خدمت در راه خدا و براي رضاي خدا، زيارت برادران ديني، احياء امر اهل بيت(ع)، عبوديّت حق و سجده در برابر خداوند موجب مباهات است، و روي همين اصل، علي(ع) در سخنان زيبايي مي‌فرمايند:

« خداوندا! براي من همين عزّت و سربلندي کافي است که بنده‌ي تو باشم، و براي من همين افتخار بس که تو پروردگار من باشي.خداوندا! تو آن چناني که من دوست دارم.مرا آن جنان قرار ده که تو دوست داري».(35)

در حقّ برادران، مراعات، خوش است

شب با غزل و اشک و مناجات خوش است

از سوي ملائک و خداوند کريم

بر بنده‌ي اين چنين مباهات خوش است

و سخن آخر:

مدّعا اين بود که خداوند به اهل بيت(ع) و آخرين ذخيره‌ي الهي از اهل بيت(ع) « امام حجّة ابن الحسن العسکري» مباهات مي‌کند و در سير مطالعه‌ي روايات، مشاهده کرديم که خداوند به جه مسائلي مباهات کرده است:

مباهات خداوند به پيامبران الهي و امام عليّ ابن ابيطالب(ع) و اهل بيت(ع) و صدّيقه‌ي طاهره(س) بود، مگر نه اين است که وارث همه‌ي انبيا و اوليا و ثمره‌ي وجود آن‌ها و آرمان رسالتشان امام حجّة ابن الحسن العسکري است؟

مباهات خداوند به انسان‌هاي با فضيلت بود: « شيعيان واقعي، زائران خانه‌ي خدا، زائران امام حسين(ع) و انسان‌هاي خدمتگزار...» مگر انساني با فضيلت‌تر از امام زمان(عج) در عصر ما وجود دارد؟ و مگر نه اين است که حجّ مسلمانان با حضور او در موسم حج مقبول است و او زائر دائمي حرم جدّش در کربلاست و او منجي انسان‌ها و شافع روز جزا است؟

مباهات خداوند به زمان‌ها و مکان‌هاي مقدّس جهان بود: « مباهات به شعبان و محرّم و...» شعبان، ماه ميلاد امام حسين(ع)، امام سجّاد(ع)، امام زمان(عج) و حضرت ابوالفضل(ع) و ماه محرّم، ماه شهادت امام حسين(ع) و توجّه خاصّ امام زمان(عج) براي ادامه‌ي رسالت حسين(ع) است. و کدام زمين، مقدّس‌تر از سرزميني است که امام(ع) در آن حضور دارند و مهبط فرشتگان خداست؟

مباهات خداوند به ارزش‌ها و سجاياي الهي انسان بود.کدام انساني شايسته‌ي لقب غوث، کهف الحصين(فرياد رس، پناهگاه استوار و محکم) جز امام مهدي(عج) است؟ کدام امام و رهبري صبور‌تر از حضرت مهدي(عج) است که قرن‌ها فقط تحت فرمان خدا و براي رضاي او تحمّل همه‌ي گرفتاري‌ها و فتنه‌هاي عصر غيبت و غربت را داشته باشد؟ و در انتظار فرمان خدا براي ظهور و نجات ستم‌ديدگان عالم است.کدام زاهد و عابد و ساجدي زاهدتر و عابدتر از امام زمان(عج) در شب‌ها و روز‌هاي طولاني عصر غيبت وجود دارد؟ کدام معارفي عميق‌تر از معارف اهل بيت(ع) و امام زمان(عج) در جهان ما وجود دارد که مؤمنان به خاطر احياء آن معارف مورد مباهات خداوند باشند؟ و کدام جامعه‌ي جهاني در طول تاريخ پر تلاطم انسان همچون جامعه‌ي مهدوي، جامعه‌ي نور، عدل، امنيّت، رفاه، عبوديّت خدا، و آرزوي همه‌ي پاکان هستي، و بهشت روي زمين خواهد بود؟ مسلّماً جا دارد که خداوند به سبب همه‌ي اين ارزش‌هاي مهدوي به فرشتگان مباهات کند.

اسماعيل حاجيان

پاورقي‌ها:

1- قاموس قرآن جلد 5

2- لغت‌نامه‌ي دهخدا واژه‌ي مباهات

3- بحار‌الانوار ج 75 ص 232

4- سوره‌ي لقمان آيه‌ي 18

5- سوره‌ي بقره آيه 30

6- مضمون حديث امام صادق(ع)- وسائل الشيعه ج 12 ص 8

7- کافي ج 4 ص192

8- بحار‌الانوار ج 18 ص 338

9- بحار‌الانوار ج 19 ص 85

10- بحار‌الانوار ج 19 ص 87

11- قسمتي از شعر سپيد موسوي گرمارودي

12- بحار‌الانوار ج 27 ص 105

13- فرائد السّمطين ج 2 ص 34(از اهل سنّت) و جلاء العيون ج 1 ص 182

14- مستدرک الوسايل ج 11 ص 10

15- مستدرک ج 9 ص 36

16- وسايل الشيعه ج 14 ص 497

17- بحار‌الانوار ج 65 ص 47

18- جامع الاخبار ص 96

19- مستدرک الوسايل ج 7 ص 536

20- مستدرک الوسايل ج 8 ص 36

21- وسايل الشّيعه ج 10 ص 498

22- بحار‌الانوار ج 65 ص 47

23- مستدرک الوسايل ج 2 ص 413

24- وسايل الشّيعه ج 17 ص 210

25- ارشاد القلوب ج 1 ص 137

26- بحار‌الانوار ج69 ص 50

27- بحار‌الانوار ج 74 ص 97

28- وسايل الشّيعه ج 8 ص 157

29- وسايل الشّيعه ج 4 ص 278

30- ارشاد القلوب ج 1 ص 137

31- اعلام الدّين ص 121

32- کافي ج 1 ص 184

33- مستدرک الوسايل ج 10 ص 383

34- وسايل الشّيعه ج 16 ص 348

35- بحار‌الانوار ج 91 ص 93


نسخه چاپي ارسال به دوستان