تاریخ 1397/02/27 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
خودکشي‌هاي جاده‌اي!

گفته مي‌شود در تصادفات جاده‌اي هر روز چند نفر جان مي‌بازند و چندين نفر معلول و مصدوم مي‌شوند، اينها البته در جنگ يا زلزله و حتي سکته و عوامل مشخص، کشته يا معلول نشده‌اند بلکه در اثر مرگ‌هاي خود خواسته و قابل اجتناب بوده است. در اينجا خيلي‌ها با گذر تعمدي از عامل يا عوامل قابل کنترل و اجتناب‌ناپذير، به عوامل ديگر فرافکني مي‌کنند و همه متهمان اين قتل‌ها را رديف مي‌کنند، جز متهمان رديف اول و آن متهمان همان کساني هستند که فرمان خودرو به دستشان است و گاز و ترمز زير پايشان؛ به همين سادگي!

جاده‌ها، خودروسازان را عوامل غير قابل پيش بيني و متهم مي‌دانند، اما باز هم مطلب لاينحل خواهد ماند و با خود خواهيم، گفت: بالاخره تکليف خودکشي‌هاي جاده‌اي آن هم مسافرت‌هاي فرح بخش و دلخواسته چه خواهد شد؟

باور کنيد، فرا فکني و تقصير ديگر عوامل را هميشه پر رنگ‌نر از تقصير خود ديدن، جان از دست رفته را برنمي‌گرداند؛ هر چند سخني بهانه‌جويانه را بر زبان جاري کند. شما را به خدا ما شهروندان با اعصاب و روان و جان عزيز خود چه مي‌کنيم؟

دردسر ندهم- يکي نيست بگويد که عزيز من! جاده‌ها همين است که هست و مگر خراب‌نر از جاهاي ديگر است، توان نيروي محترم انتظامي و مأموران محترم راهداري همين است که ملاحظه مي‌فرماييد- امکانات اورژانس همين است که هست، ديگر چه کار کنند بيچاره‌ها!؟ انصافاً همه امکانات موجود در ايام تعطيلات و ايام سفر مهياست، اگر عده‌اي منکرند، يا اتوبان‌هاي خوشران کشورهاي اروپايي را انتظار دارند- بايد گفت: اينجا ايران است و آنجا اروپا. هر وقت شما بعد از رد کردن اشتباهي يک خروجي، به جاي يک کيلومتر دنده عقب در جاده – چشمتان را به خروجي بعدي جاده دوختيد، آن گاه مي‌توانيد کشورمان را با جاهاي ديگر مقايسه کنيد و هر چه دلتان مي‌خواهد نثار جاده و خودرو يا عوامل ديگر کنيد.

ساده‌ترين توجيه و فرار از مسئوليت شخصي و وجدان اجتماعي اين است که در ايام تعطيلات و اوج سفر، همه را اعم از جاده و خودرو – هوا و زمين و.... مقصر بدانيم، اما حاضر نباشيم يک لحظه در پاسخ به يک تلفن در حال رانندگي تأخير بورزيم يا هنگام خستگي لحظه‌اي استراحت کنيم و يا براي رو کم‌کني از ماشين جلو زده، عقب بمانيم و عصباني نشويم و کوتاه بياييم، آري همه چيز خراب است، اما خرابي رفتار ما را چه کسي پاسخگوست.

ما که از خودرو ساز داخلي و خرابي جاده مي‌ناليم و اغلب به حق مي‌ناليم، تقصير آنها را نبايد به تقصير و قصور خود اضافه کنيم، درست مثل آن است که مي‌دانيم طنابمان پوسيده است در عين حال از سنگ‌نوردي و صخره‌پيمايي هم چشم نمي‌پوشيم و يا با همان طناب پوسيده، اطمينان‌هاي ديگر را مراعات نمي‌کنيم.

مخلص کلام اين که رانندگي درست در بدترين شرايط، اطمينان بخش‌تر از رانندگي غلط در بهترين شرايط و امکانات است.

يک فرهنگي


نسخه چاپي ارسال به دوستان