تاریخ 1397/02/20 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره برو جستجو جستجوی پیشرفته  
محسن برجعلي‌زاده قهرمان کاراته،
بي‌انگيزه بودن ورزشکار و عدم حمايت‌هاي مالي از ورزشکاران از مشکلات رشته کاراته

سرويس ورزشي:

محسن برجعلي‌زاده نامي آشنا براي ورزشکاران رشته کاراته استان مي‌باشد. اين ورزشکار ارزنده و خوب استان که جديدا با درخشش در مسابقات کاراته در کشور ترکيه به سمنان بازگشت در گفتگو با خبرنگار ما به سئوالات زير پاسخ گفت که اميدواريم مورد توجه واقع شود.

براي سوال اول و به روال مرسوم گفتگوها، مختصري از خودتان بگوئيد؟

- محسن برجعلي‌زاده هستم. متولد سال 1360 و در شهر کريمه اهل بيت(ع) قم به‌دنيا آمدم. مدرک تحصيلي بنده کارشناس راديولوژي مي‌باشد که از سال 1383 جذب سازمان تامين اجتماعي در شهر دامغان شدم. از سال 1387 هم با انتقال به شهر سمنان کارم را بيمارستان شفا سمنان ادامه دادم و در حال حاضر هم در بخش راديولوژي اين بيمارستان مشغول خدمت به بيمه‌شدگان تامين اجتماعي مي‌باشم.

* ورزش را از چه سالي شروع کرديد و چرا رشته کاراته رو انتخاب کرديد؟

- ورزش کاراته را از سن 12 سالگي يعني از سال 1372 و از باشگاه شهيد ميرعبدالباقي قم شروع کردم. نکته جالب اينجا است که تمرين ما داخل يک زيرزمين کوچک و به اصطلاح يک باشگاه بود که حدود 40 نفر به‌صورت همزمان تمرين مي‌کرديم و الان حدود 25 سال است که کاراته‌ کار مي‌کنم. علت انتخاب کاراته‌ رو مي‌توانم بگويم که در خانواده ما موروثي بود. چون پدرم و عموي بنده هم کاراته کار بودند و بالتبع من هم وارد اين رشته ورزشي شدم. ولي جداي اين عامل مي توانم بگويم کاراته يک رشته ورزشي خيلي جالب است. ورزش کاراته هم باعث آرامش ميشود و هم اعتماد به نفس ورزشکار را بالا مي‌برد. کاراته به مسائل اخلاقي خيلي تاکيد مي‌کند. يک کاراته کا بايد با احترام فعاليتش را شروع کند و با احترام به اتمام برساند، کاري که در خيلي از ورزش‌ها انجام نمي‌شود. در کل مي‌توان گفت: روح کاراته بر اخلاق استوار است.

تا الان چه مقام‌هايي رو بدست آورديد؟

- در اين مدتي که مشغول به اين ورزش هستم مقام‌هاي زيادي رو چه در سطح استاني، چه کشوري و چه بين‌المللي بدست آوردم و آخرين مورد هم همين مقام اول و مدال طلاي مسابقات جهاني کاراته سبک شوتوکان در کشور ترکيه بود که به لطف خدا توانستم گردن آويز طلا را به‌دست بياورم. من 2 بار مقام سوم در مسابقات بين‌المللي کاراته جام ايران زمين رو به‌دست آوردم. 2 بار هم نائب قهرمان کشور در مسابقات کاتاي انفرادي شدم و 2 بار هم مقام سوم کشوري در مسابقات کاتاي انفرادي رو دارم. البته در مسابقات استاني کاراته بارها مقام اول و قهرماني رو کسب کردم.

پس مي‌توان گفت: مشوقت اصلي براي ورزش کاراته پدرتان بوده است؟

- دقيقا بله، البته شغل پدرم دبير آموزش و پرورش در قم بود. ولي جا دارد، از عموي عزيزم شهيد محمود برجعلي‌زاده هم ياد کنم که ايشان يکي از بنيان‌گذاران ورزش کاراته از سال 1357 در شهر قم بودند. با فعاليت عموي بنده در اين رشته ورزشي پدرم هم جذب اين رشته شده و به واسطه فعاليت ايشان در اين رشته من و برادرم هم اين رشته ورزشي را ادامه داديم. منظورم از موروثي بودن اين نکته بود که در حال حاضر هم دختر بنده مشغول فعاليت در رشته کاراته مي‌باشد.

از سبک‌هاي کاراته و مربيان خودتون بگوئيد؟

- کاراته چندين سبک دارد که يکي از آنها شوتوکان مي‌باشد. شوتوکان يک سبک ضربه‌اي است که به رزمي‌کاران ياد مي‌دهد، چگونه از طريق يک سري اصول و فرم‌ها در برابر حريف از خود دفاع کنند. شوتوکان سبکي سخت است که روي ضربات قوي، ايستادن‌هاي طولاني و بسياري تکنيک‌هاي ديگر تاکيد مي‌کند. اين تکنيک‌ها براي جلوگيري از صدمه و پايان دادن سريع به مبارزه طراحي شده‌اند. مربي من در قم استاد بي‌طرفان بودند که به خاطر دارم در محل تمرين که بدون هيچ تهويه و يا امکانات مناسبي بود، ولي علي‌رغم وجود اين مسائل، انگيزه بالايي براي تمرين داشتيم. حتي نوع تمرينات هم خيلي طاقت‌فرسا بود و اين سختي تمرينات نتيجه اش اين شد که نفر اول جهان شدم و به‌خاطر همين هم هيچ‌وقت تلاش و زحمات استاد بي‌طرفان رو از ياد نميبرم و جا دارد، از زحمات ايشان از صميم قلبم تشکر و قدرداني کنم، چرا که کاراته حرفه‌اي را مديون ايشان هستم. البته مربيان من در سمنان جناب استاد خادميان و استاد جندقي بودند که همين جا از اين بزرگواران هم تشکر مي‌کنم.

وضعيت کاراته رو در استان سمنان چگونه مي‌بينيد؟

- کاراته استان در سال‌هاي اخير بخصوص در 5 سال گذشته تحول چشمگيري داشته که علت آن مي‌تواند به‌خاطر فعاليت‌هاي زياد و موثر مسئولين هيات کاراته و تلاش و همت مربيان و ايجاد انگيزه در ورزشکاران دانست که به نسبت سابق جهش چشم‌گيري داشته است.

براي پيشرفت کاراته در استان چه راهکاري پيشنهاد مي‌دهيد؟

- براي پيشرفت کاراته بايد هزينه کرد... البته کاراته هزينه بالايي نمي‌خواهد، ولي همين هزينه کم هم متاسفانه در نظر گرفته نمي‌شود.

کمي از مسابقات جهاني ترکيه بگوئيد؟

- من اولين باري بود که به مسابقات برون مرزي و جهاني ميرفتم. خوب خيلي استرس داشتم. مسابقات به لحاظ قوي بودن تيم‌هاي شرکت‌کننده از کشورهاي مختلف واقعا در سطح بالايي برگزار شد. کساني که ورزشي هستند، مي‌دانند تعداد شرکت‌کننده‌ها و حتي حضور تماشاچيان در سالن ورزشگاه باعث استرس يک ورزشکار مي‌شود و من هم از اين قاعده مستثني نبودم. مسابقات در 3 روز پياپي از تاريخ 31/1/97 تا تاريخ 2/2/97 در ورزشگاه آتاتورک شهر استانبول کشور ترکيه انجام شد و من روز سوم بايد به روي تاتامي مي‌رفتم. از طرفي در دو روز اول مسابقات، تيم ما هيچ مدال طلايي کسب نکرده بود و اين کارم را خيلي سخت مي‌کرد، ولي خدا را شکر من اولين طلايي تيم در روز سوم مسابقات شدم. تو اين مسابقات حدود 34 کشور حضور داشتند. حريف‌هاي من از کشورهاي فلسطين الجزاير سوريه و در فينال از آلمان بودند که علي‌رغم توانايي زياد آنها در اين سبک ولي به لطف خداوند و دعاي خير دوستان و البته خانواده موفق شدم، گردن آويز طلا را با خودم به کشور عزيزم ايران بيارم که اين مقام تا الان بهترين لحظه‌ي فعاليت ورزشي من بوده است.

براي آينده چه هدف و برنامه‌اي داريد؟

- انشالله تا زماني‌که شرايط روحي و جسمي به من اجازه بدهد، در تمامي مسابقات شرکت مي‌کنم.

از مسئولين چه انتظاري داريد؟

- رزمي کارها به‌خصوص کاراته کاها هميشه باعث افتخار کشور بودند. اگر مسئولين توجه بيشتري به اين ورزش داشته باشند، مسلماً اين افتخار‌آفريني‌ها استمرار پيدا کرده و باعث انگيزه بيشتري در ورزشکار مي‌شود. از مسولين ورزشي انتظار دارم که به ورزش‌هاي رزمي مثل کاراته اهميت بيشتري بدهند. چون واقعا استعدادهاي زيادي در سطح استان وکشور وجود دارد که متاسفانه به‌خاطر بي‌انگيزه بودن ورزشکار از بين رفته و علت اصلي اين داستان هم عدم حمايت‌هاي مالي از ورزشکاران مي‌تواند باشد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان