تاریخ 1393/04/25 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره 3690 برو جستجو جستجوی پیشرفته  



 قدر قرآن و منزلت شب هاي قدر 
نويسنده : محمد حسن دري

در گذر روزها و هفته ها و ماه ها و سال ها، گاهي لحظه هايي سرنوشت ساز مي گذرد که انسان را، جامعه را و گاهي تاريخ را عوض مي کند. لحظه هايي جدا از لحظه هاي ديگر. با آب و رنگ خدايي، با ويژگي هاي استثنايي... سرشار از آگاهي و اقبال و توجه و حضور و انتخاب و ارزش شناسي و ارزش آفريني و خودسازي.
اي قرآن،  اي تحفه آسماني و اي هديه رحماني، تو را خداي جهان براي زنده کردن دل ها و بازکردن گوش و چشم انسان ها فرستاد. تو تور هدايت و راهنماي سعادت ما هستي تا ما را از منزل حيواني به درجه انساني و جوار رحماني برساني دريغ اگر قدرت را نشناسيم و به قدر راه نيابيم.
رمضان، ماه بازگشت به خويشتن و پرداختن به خداست. در اين ماه، بايد رنگ و بوي خدايي بگيري، از ميان ماه ها ماه رمضان و از شب ها « شب قدر » اهميت خاصي دارد. اين شب را بايد زنده نگه داري، احيا کني، از شام تا بام بيگانه با خواب باشي و نا آشنا با غفلت.
شب نوزدهم اول شب هاي قدر است و شب قدر همان شبي است که در تمام سال شبي به خوبي و فضيلت آن نمي رسد و عمل در آن بهتر است از عمل در هزار ماه و در آن شب تقدير امور سال مي شود و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است در آن شب به اذن پروردگار به زمين نازل مي شوند و به خدمت امام زمان عليه السلام مشرف مي شوند و آن چه براي هرکس مقدر شده است بر امام عليه السلام عرض مي کنند.
اعمال شب قدر بر دو نوع است: اعمال مشترک در سه شب و اعمال خاص هر شب.  
شب بيست و يکم فضيلتش زيادتر از شب نوزدهم است و بايد اعمال آن شب را از غسل و احيا» و زيارت و نماز هفت قل هوالله و قرآن بر سر گرفتن و صد رکعت نماز و دعاي جوشن کبير به عمل آورد و در بعضي از روايات وارد شده است که دعاي جوشن کبير را در اين سه شب بخوانند و نيز تاکيده شده جد و جهد در عبادت در شب بيست و يکم و شب بيست و سوم چرا که شب قدر يکي از اين دو شب است. در چند روايت است که از معصوم سوال کردند که معين فرماييد که شب قدر کدام يک از اين دو شب است، تعيين نکردند بلکه فرمودند  
« ما ايسر ليلتين فيما تطلب » يا آنکه فرمودند ما « عليک ان تفعل خيرا في ليلتين» لذا اگر در شب قدر سرنوشت ها تعيين مي شود، خودت نيز در اين تعيين سرنوشت، سهيم و شريکي بسته به اين است که در اين شب، چه بخواهي و چگونه بودني را «انتخاب» کني و کدام «قدر» و ارزش را براي خود «مقدر» نمايي  
خواجه عبداله انصاري در مورد شب قدر مي گويد: امشب، شب نوازش بندگان است، هنگام پذيرفتن توبه گناهکاران است وعده گاه آشتي جويان است. هنگام ناز شيفتگان و راز دوستان است، در تمام شب قدر داعيان را اجابت وسائلان را عطيت و مجتهدان را معنويت و مطيعان را مثوبت و عاصيان را مغفرت و محبان را کرامت است.اگر از مطيعاني بر طاعت بيفزاي و اگر گنهکاري، دست از معصيت بشوي و برکات ليله القدر را درياب !

ابرمرد عدالت- شهيد رمضان
  
21 رمضان سالروز شهادت سرطلايه دار مکتب امامت، وصي و جانشين آخرين پياور آور الهي حضرت علي بن ابيطالب (ع) است. در اين مقال کوتاه زندگي 63 ساله حضرت را به صورت گذرا مرور مي کنيم تا به بهانه سالروز شهادتش جلوه اي از بي نهايت آثار وجودي اش را بازگوييم.
نحوه ولايتش منحصر به فرد است او فرزند کعبه است و در داخل بيت الهي و همانجا که ابراهيم خليل آن را به فرمان خداي خويش معمور ساخت قدم به عرصه ي گيتي گذاشته است و تاريخ نظير اين تولد را سراغ ندارد. دوران کودکي او در دامان امين وحي حضرت محمد بن عبدالله (ص) سپري شده است. او محرم اسرار پيامبر از زمان هاي قبل از نبوت بود و در بسياري اوقات حتي با حضرت در حرا حضور مي يافت و شاهد راز و نيازهاي شبانه او با معبودي ناشناخته بود و آن زمان هم محمد (ص) از سوي حضرت حق ماموريت هدايت امت را يافت علي (ع) نيز در حرا حضور داشت اما خواب عميقي او را در خود فرو برده بود. امام علي (ع) پس از آنکه از مسئوليت عموزاده خويش آگاه شد، در حالي که کودکي 10 ساله بيش نبود بدون چون و چرا به دين او ايمان آورد و افتخار نخستين مسلمان بودن را براي خود ثبت نمود. در طول سيزده سالي که پيامبر (ص) در مکه دين خود را تبليغ مي نمود علي (ع) همچون سايه ي ملازمت پيامبر را بر خود واجب و ضروري مي دانست و لحظه اي از وي فاصله نمي گرفت. در طول اين سال ها او با کمک رسول خدا (ص) بت هاي فراز بام کعبه را به زير افکند در بسياري از شب ها و بيشتر در سه سال محاصره اقتصادي شعب ابيطالب به دستور پدر بزرگوار خود در بستر پيامبر مي خوابيد تا وجود حضرتش از گزند قريشيان در امان باشد. او در سفر ده ماهه طائف نيز در رکاب حضرت بود. اوج جان نثاري علي (ع) در شب هجرت پيامبر بود. او با وجودي که مي دانست سران قريش براي از بين بردن رسول خدا (ص) متحد شده اند، خطر حتمي را براي حفظ پيامبر بر جان خويش خريد و در بستر حضرتش خوابيد تا حضرت توانست به سلامت از مکه خارج و به مدينه هجرت نمايد. خداوند به ايثار علي (ع) در اين شب آفرين مي گويد و آيه «و من الناس من يشتري نفسه ابتغا»...» را در عظمت ايثار آن امام در ليله المبيت نازل مي کند. در دوره ده ساله هجرت تا رحلت پيامبر غزوات و سراياي مختلفي بر اسلام تحميل شد. که در اکثر آنان علي (ع) علمدار سپاه اسلام بود. يار بي نظير رسول خدا (ص) در دوره ده ساله مدينه افتخار برادري و دامادي رسول خدا را نيز يافت. هنوز سالي بر هجرت بيش نگذشته بود که سپاه سيصد و سيزده نفري مسلمين در نزديکي چاه هاي بدر با سپاه صدها نفره ابوسفيان روبرو شدند در اين جنگ پرچم اصلي نبرد به دست با کفايت اميرمومنان سپرده شد. در جنگ بدر بسياري از قريش با شمشير رعد آساي علي (ع) از پاي درآمدند. سال سوم هجرت نبرد احد آغاز شد. سران قريش تصميم دارند که براي خونخواهي کشتگان بدر نبرد ديگري با رسول خدا (ص) سامان دهند. بالغ بر سه هزار نفر با سرداري ابوسفيان راه مدينه را در پيش گرفته و در دامنه احد مستقر شدند.ياران رسول خدا نيز براي مقابله با دشمن در خارج مدينه اردو زدند در اين جنگ علي (ع) علاوه بر مسووليت جناحي از جنگ حفاظت از شخص پيامبر (ص) را نيز عهده دار بود. در غزوات بني نضير و بني المصطلق نيز علي (ع) بسياري از سران عرب را به خاک افکند. تا اينکه جنگ احزاب (خندق) پيش آمد.
در خندق دشمن زخم خورده صلاح در آن ديد که متحد و يکپارچه در مقابل رسول خدا (ص) و ياران او قرار گيرد. قبيله هاي گوناگون با افکار متفاوت گردهم آمدند و هرکدام با فرستادن سرباز لشگري چند هزار نفري را براي نبرد با اسلام رهسپار مدينه نمودند رئيس اين لشکر ابوسفيان بود - تنها گذرگاه عبور به مدينه از دامنه کوه هاي «صلع» بود که پيامبر به پيشنهاد سلمان فارسي دستور داد که در کنار آن خندقي حفر کردند تا راه ورود دشمن مسدود شود. اين نبرد اسلام و نيز علي (ع) را به اوج رساند. در اين جنک عمربن عبدود سردار نامي و جنگجوي بي حريف رجز مي خواند و براي نبرد رقيب مي طلبيد رجز خواني عمر سه بار تکرار شد و از لشکر رسول خدا (ص) هرسه بار علي (ع) آمادگي خود را براي نبرد با عمر اعلام کرد. در آخرين مرحله پيامبر عمامه خود را بر سرعلي گذاشته و ذوالفقارش را در اختيارش گذاشت. در جنگ خيبر که در سال هفتم هجرت روي داد ابتدا پيامبر پرچم نبرد را در دو روز پياپي به دست دو تن از صحابه خويش سپرد اما هر دوي آنها بدون ظفر بازگشتند علي (ع) در شروع اين نبرد به چشم دردي شديد مبتلا بود. پيامبر (ص) که چاره خيبر را در اعزام امام (ع) مي ديد با دعايي سلامتي چشمان علي (ع) را به او برگرداند. پس از آن علي (ع) به سوي خيبر شتافت و در گام اول «مرحب» يهودي را از مرکب به زير افکند و از پاي درآورد و به دنبال آن درب بسته شده قلعه خيبر را گشود ومسلمين بر يهود پيروز شدند.

علي (ع) تنها در نبرد نبود که سردار ميدان ها بود. براي او در دانش و فضل هماوردي وجود نداشت و در عدل و عدالتخواهي تاريخ براي او نظيري نيافته است. در غدير و در حجه الوداع او از جانب خداي تعالي و توسط پيامبر (ص) استمرار رهبري امت را عهده دار شد اما طولي نکشيد که همزمان با رحلت پيامبر (ص) سقيفه شاهد شورايي شد و دستور پيامبر که از سوي باري تعالي دريافت شده بود در روز رحلتش نقض گرديد. امام علي (ع) سي سال پس از رسول خدا زندگي کرد. اما امت 25 سال از رهبري بي بديل او بي بهره بود و در 5 ساله خلافت حضرت نيز با توطئه هايي که برايش تدارک شده بود فقط پرتويي از عدالت علوي در جامعه هويدا شد.
در روز 21 رمضان ذخيزه شوم مارقين در مسجد کوفه چهره مبارکش را با خونش رنگين نمود ودر 21 رمضان آثار زهر شمشير «ابن ملجم» به عمق وجود مقدس حضرت راه يافت و او را به شهادت رساند.

وصيت مولا علي (ع) در بستر شهادت خطاب به امام حسن (ع) و امام حسين (ع) 
شما دو فرزندم را به تقواي الهي توصيه مي کنم. دنيا را پي مگيريد حتي اگر به شما روي آورد و از هرچه از دنيا است و از دست مي دهيد افسوس نخوريد براي حق بگوئيد و به انگيزه پادش کار کنيد، ستم گر را دشمن و ستم ديده را يار باشيد. شما هردو وديگر اعضاي خانواده و تمام کساني را که اين وصيت مرا دريافت خواهند کرد. به تقواي الهي به نظم در جريان کارها و ايجاد صلح و وحدت در ميان صفوف خود توصيه مي کنم که از جدتان شنيدم که فرمود: «آشتي ميان دوتن از هر نماز و روزه اي ارزشمندتر است» خداي را، خدا ي را، درباره يتيمان، مبادا که گاه به گاه دهانشان را بي قوت بگذاريد يا در حضورتان تباهي شان را شاهد باشيد. خداي  را، خداي را، درباره همسايگانتان، که مورد وصيت پيامبر شمايند، همواره درباره آنان سفارش مي کرد. چنان که پنداشتيم که ديري نپايد که در رديف ميراث برانشان نشاند، خداي را، خداي را، درباره قرآن; مبادا که در عمل بدان، بيگانگان بر شما پيشي گيرند. خداي را، خداي را، درباره نماز که ستون پايه دين شماست. خداي را، خداي را، درباره خانه پروردگارتان، تا هستيد خلوتش مگذاريد. که اگر آن خانه را وانهيد، جايگاه چشمگيري در جهان نيابيد. خداي را، خداي را، درباره جهاد در راه خدا، باخواسته و جان و زبانهاتان و برشما باد همبستگي و فداکاري متقابل و زنهار از گسستگي و پشت کردن به همديگر. هرگز از امر به معروف و نهي از منکر دست برمداريد که در آن صورت سلطه بدان بر شما شکل گيرد و از آن پس هيچ دعايتان مستجاب نشود. شما هر دو فرزندم را به تقواي الهي توصيه مي کنم، دنيا را پي مگيريد. اي فرزندان عبدالمطلب مبادا که با بازگفت پياپي اميرالمومنان کشته شد، اميرالمومنان کشته شد، در خون مسلمانان غوطه ور شويد به هوش باشيد که به خونخواهي من جز از قاتلم هيچ کسي نبايد کشته شود. هرگاه از اين ضربت او جان دادم، ژرف بنگريد که در برابر ضربت او، تنها يک ضربت بزنيد، مبادا که آن مرد مثله شود که من از خود رسول خدا - که درود خدا بر او و خاندانش باد- شنيدم که فرمود: «از مثله کردن- هرچند سگي گزنده باشد بپرهيزيد».

نامه 72 نهج البلاغه  

 


 مدينه بي علي (ع) حاشا ( رباعيات پيوسته)  
نويسنده : جعفر سيد

اشاره:
ماه رمضان، ماه قرآن و امام علي (ع) است. سال گذشته توفيقي نصيب شد و سفري به مدينه و مکه داشتم. در آنجا مظلوميت اميرالمومنين و شيعه را به چشم ديدم. چه در مدينه و قبرستان بقيع و چه هنگامي که کوچه ي حضرت فاطمه زهرا (س) را با نشاني عکس سند باد،  بالاي مغازه ي ابتداي آن، از دور مشاهده کرديم و چه در حريم مکه. 
خواندن اين اشعار در جمع زائران مدينه و مکه سر و صدايي ايجاد کرد و برخي برنمي تافتند. پس از بازگشت جز قرائت در يکي دو ضيافت، به هيچ مجموعه و  نشريه اي براي چاپ نسپردم. اکنون با توجه به حمايت هاي پيدا و پنهان عربستان از داستان خلق شده ي داعش در عراق و سوريه وسکوت و نظاره ي سازمان ملل و مدعيان حقوق بشر، اين رباعيات را براي نخستين بار دراين روزنامه به خوانندگان عزيز تقديم مي دارم.
اين صحن مدينه بي علي (ع) گويا نيست
ديوار بلند عاشقان حاشا نيست
انکار شده حقيقت محض انگار
بر دست رسول (ص) دست او بالا نيست!
*******
در خاک بقيع دل ندارد راهي
سر برده علي به داخل يک چاهي
فرياد از اين ستوه، اندوه به دل
حتي نبود مجال چندين آهي
*******
حجي که در آن علي (ع) نباشد، حج نيست
نور ازلي جلي نباشد، حج نيست
هرچند که بر فاطمه (س) پنهان است
آن آينه منجلي نباشد، حج نيست
*******
قرآن، ... قرآن، هزار قرآن، قرآن
با آب طلا، گر ان و ارزان قرآن
با چشم حقيقت علي مي بيني
اينجا سر نيزه هاست آسان، قرآن
*******
آن کوچه ي فاطمه (س) به سند باد رسيد
تا گوش فلک اگر چه فرياد رسيد
بردند هر آنچه را که معمولي بود
اجناس جديد به نرخ آزاد رسيد
*******
انديشه که هيچ ضد غربي نشده
صد شکر که سند باد باربي نشده
شايد که براي طرح تعريض حرم
با کاخ سفيد هيچ لابي نشده
*******
يک روز در اين محله حق حاکم بود
فرمان قبيله ي بني هاشم بود
امروز شيوخ متورم شده اند
نسل اندر نسلشان همه ظالم بود
*******
گويا به سراب ديده بودم خوابي
«ترسم نرسي به کعبه، اي اعرابي»
اکنون که رسيده ام به خوبي ديدم:
ريش بن خبيث بن لچک قلابي
*******
محتاط از آن ها چه سخن ها گفتند
از ياوه ي مفتيان که يکجا مفتند
آهسته برو که گربه شاخت نزند
کوتاه سخن، که گربه ها آشفتند
*******
ديروز اگر صداي شمشيري بود  
از گرده ي حمزه ي نفس گيري بود
برخاست صداي رقص شمشير امروز
با کاخ سپيد جرعه ي سيري بود
*******
در مکه، مدينه فوج مردم شده اند
آن ها که فريبنده ي گندم شده اند
گشتيم و خريديم و نديديم هنوز
سلمان و ابوذر و علي (ع) گم شده اند
*******
عمار بيا، ميثم تمار بيا
بي حد شده اينجا همه آزار، بيا
در پيچ و خم کوچه ي دل گم شده ايم
بوديم که پيوسته سر کار بيا
*******
يکبار دگر حلول کن از غار امشب
برچين خليقه هاي بسيار امشب
اين صفحه ي تاريخ چه تاريک شده
روشن تر کن زمينه ي تار امشب


 مطالب جالب در باره ي قرآن 

 قرآن داراي 6236 آيه است
قرآن داراي 114 بسم الله الرحمن الرحيم است.
آيه 288 سوره بقره به آيه وام دادن نيز معروف است و بزرگترين آيه قران
کوچکترين آيه قرآن «مدها متان» در سوره الرحمن است.  
بهترين شب در قرآن شب قدر است.
بهترين سوره قرآن «يس» است.
سوره «حمد» به مادر قرآن معروف است.
 سوره فجر به سوره امام حسين (ع) معروف است.
سوره هاي اسرا» حديد، حشر، صف، جمعه، نفابن، واعلي به مسبحات مشهورند.  
سوره قرآن مکي و 28 سوره مدني است.
سوره «يس» به قلب قرآن مشهور است.
 سوره هاي سجده، فصلت، نجم و علق عزانم مشهورند.  
سوره حمد به زبان بندگان نازل شده است.  
قرآن کريم در سوره «حمد» خلاصه شده است . 
سوره توبه «بسم الله الرحمن الرحيم» ندارد.
سوره الرحمن به «عروس» قرآن معروف است.
سوره نمل دو «بسم الله الرحمن الرحيم» دارد.
سوره حمد دو مرتبه بر پيامبر اکرم (ص) نازل شده يک بار در مدينه و يک بار در مکه
در سوره «همزه» از افراد عيبجو انتقاد شده است.
سوره هاي «فلق» و «ناس» به معوذتين معروفند.
سوره عاديات منسوب به حضرت علي (ع) است
 سوره اسرا» به «بني اسرائيل» معروف است.
سوره اي که در شان اهل بيت (ع) نازل شده است سوره «دهر» است . 
سوره «حجرات» سوره اخلاق و ادب است.
داستان گوساله پرستي بني اسرائيل در سوره «طه» بيان شده است.
آيه الکرسي در سوره بقره قرار دارد.  
آيه معروف «و ان يکاد الذين کفروا ...» در سوره قلم قرار دارد دعاي «ربنا آتنا في الدنيا حسنه ...» در سوره بقره آيه 201 مي باشد.  
در آيه 7 سوره احزاب نام پنج تن از پيامبران اولوالعزم  بيان شده است:  
آيه معروف «امن يجيب المضطر اذا دعاه و يکشف و السو»» در سوره نمل آيه 62 مي باشد. 
آيه اي که سر بريده امام حسين (ع) در شام تلاوت فرمودند آيه 9 سوره کهف مي باشد.  
آيه حجاب در سوره نور آيه 31 مي باشد.  
آيه مشهور ولايت در سوره مائده آيه 55 مي باشد.
آيه اي که 5 وقت نمازهاي يوميه در آن آمده است در سوره اسرا» و آيه 78 مي باشد. 
در آيه 6 سوره مائده مراحل وضو بيان شده است. 
به آيه «اناالله و انا اليه راجعون» «استرجاع» مي گويند منفورترين کار حلال نزد خداوند «طلاق» است.  
داستان معراج حضرت محمد (ص) در سوره اسرا» بيان شده است . 
 حضرت عيسي (ع) هم اکنون زنده است. 
 حضرت يحيي (ع) به خاطر حمايت از عفت و حجاب به شهادت رسيد. 
نام گرامي پيامبر (ص) 5 بار در قرآن آمده است، 4 بار به نام محمد (ص) و يک بار به نام احمد در سوره صف آيه 6  
 پيامبري که به هم سخن خدا ملقب شده است حضرت موسي (ع) «کليم الله» مي باشد. 
حضرت نوح به «شيخ الانبيا»» معروف است.  
حضرت هود بر قوم عاد مبعوث شد.  
لقب حضرت محمد (ص) حبيب الله است. 
پيامبر اکرم (ص) هنگام تلاوت آيه 61 سوره يونس مي گريست پيامبراني که با همديگر در يک زمان مي زيستند عبارتند از (ابراهيم و لوط)،  يوسف و يعقوب)، (موسي و هارون )
حضرت ايوب (ع) نمونه صبر و بردباري بود.  
کتاب حضرت داود (ع) زبور بود.  
حضرت ابراهيم (ع) جد اول حضرت محمد (ص) بوده اند حضرت زکريا کفالت حضرت مريم را بر عهده داشت.
آيه 86 سوره هود اولين آيه اي است که حضرت مهدي (ع) هنگام ظهورشان بر زبان مبارکشان جاري مي سازد.
آيه 3 سوره مائده که درباره خلافت و جانشيني علي (ع) است آخرين آيه اي است که نازل شده است.  
سوره اي که در شان حضرت زهرا (س) نازل شده «کوثر» است دختر حضرت شعيب (ع) به عفت و حيا مشهور است. 
دو زن نمونه که قرآن به آنها اشاره نموده است عبارتند از: آسيه زن فرعون، مريم مادر عيسي (ع)
زن ابولهب هيزم کش جهنم است.   
دو زن که به گمراهي از آنها نام برده شده است عبارتند از: زن لوط و زن نوح  
 ستمگراني که نامشان در قرآن آمده عبارتند از: جالوت، هامان، سامري، نمرود، فرعون، قارون و ابولهب  
حيواني که نمرود را به هلاکت رساند «پشه» بود.  
پرندگاني که لشکريان ابرهه را به هلاکت رساندند «ابابيل» نام داشتند.  
اصحاب کهف 309 سال در غار خواب بودند.  
حيواني که همراه اصحاب کهف به غار پناه برد سگ بود.  
لقب حضرت يعقوب (ع) اسرائيل است.  
قرآن طي مدت 23 سال بر پيامبر اکرم (ص) نازل شده است اولين گرد آورنده قرآن حضرت علي (ع) بود.  
نخستين مفسر قرآن حضرت علي (ع) بود.
نگاه کردن به قرآن کريم عبادت است.
 سيد رضي جمع آوري کننده سخنان حضرت اميرالمومنين در نهج البلاغه است . 
 نهج البلاغه 239 خطبه، 79 نامه و 480 حکمت (اندرز)  دارد. ماه هاي حرام در سال، چهار ماه ذي القعده، ذي الحجه، محرم و رجب
 حضرت نوح، ابراهيم، موسي، عيسي و محمد (ص) 5 پيامبر اولوالعزم هستند.  
صفات مومنان در سوره شوري، اهل توکلند، اهل اطلاعات و نماز، اهل مشورت، اهل انفاق هستند.
در سوره حجرات به سه نوع ادب اشاره مي کند. ادب در برابر خدا، ادب در برابر رسول خدا و ادب مردم در مقابل يکديگر  
هدف از آفرينش انسان ها عبادت خداست. 
آيه شريفه، (ان الله و ملائکته يصلون علي النبي يا ايها الذين آمنو صلوا عليه و سلموا تسليما) در سوره احزاب آيه 56 مي باشد.  
 خمس که يکي از فروع دين است در آيه 41 سوره انفال بر مسلمانان واجب شده است. 
نام ديگر قرآن ( فرقان ) جدا کننده حق از باطل است.
در سوره فصلت آمده: اعضا بدن انسان در روز قيامت به سخن درمي آيد و به اموري شهادت مي دهد.