تاریخ 1392/04/26 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره 3410 برو جستجو جستجوی پیشرفته  



 چرا بايد هميشه از همه چيز زجر بکشيم؟ 

در اين پرسش از سه کلمه تعجب برانگيز هميشه، از همه چيز، زجر استفاده کرده ايد.
آيا واقعا ما هميشه از همه چيز زجر مي کشيم و رنج مي بريم؟
آيا بعضي وقت ها نيست که دست کم از بعضي چيزها احساس خشنودي کنيم؟
همان طور که مي دانيم رنج و آرامش، امري نسبي است نه امري مطلق، و صد درصد، مثل دو دو تا چهار تا. شما نمي توانيد بگوييد چيزي صد در صد رنجآورو يا صد درصد آرام بخش است.
بسته به آن است که چه عينکي بر چشم هايمان زده باشيم. با عينک دودي و سياه غليظ هيچ چيز حتي برف هاي زمستان را هم نمي توان روشن ديد.
منظور آن نيست که به همه چيز حتي سياهي ها و ظلمت ها هم خوش بين باشيم.
  اما مي توان گفت روشنايي ها همواره از دل تاريکي ها بيرون مي آيد.
  در نگاه کردن به زندگي و مسائل آن بايد خوش بين باشيم نه بدبين. ما بايد واقع بين باشيم.
واقع آن است که در زندگي و در اين جهان، خوبي ها و بدي ها، رنج ها و... در کنار يک ديگرند.
هر کجا گل است، خار است. هر جا گنج است، رنج است.
  هر جا فرشته غمخوار است کنارش ديو آدم خوار است.
داستان آدم ها و زندگي، داستان نيمه پر و خالي ليوان است. آدم ها درباره اين ليوان قضاوت هاي گوناگوني دارند. خوش بين ها مي گويند: ليوان پر است;  چرا که فقط نيمه پر را مي بينند. بدبين ها مي گويند: ليوان خالي است; چرا که فقط نيمه خالي ليوان را مي بينند.  
متنفرها و مايوس ها هم ممکن است يا اصلا ليوان را نبينند و يا با عصبانيت آن را بر سينه ديوار بکوبند. اما واقع بين ها مي گويند: نيمي پر و نيمي خالي است. چرا که نيمه پر و خالي را با هم مي بينند. بهترين نوع نگاه کردن به مسائل زندگي، خوش بيني متکي بر واقع بيني است. از اين گذشته، به رنج ها و سختي ها طور ديگر و از زاويه ديگر هم مي توان نگاه کرد. زاويه اي که هميشه تند و حاد نباشد براي چنين نگاه کردن و چنين ديدي به قول سهراب سپهري بايد به چشم هاي شست وشو شده و پاک به زندگي  و مسائل آن نگاه کرد.
چشم ها را بايد شست،
جور ديگر بايد ديد
هر کجا هستم، باشم،
آسمان مال من است.
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمين مال من است
چه اهميت دارد
گاه اگر مي رويند قارچ هاي غربت؟
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.
نکته  ديگر آنکه:
در هنگامه رويارويي با دردها و مشکلات زندگي   مقايسه وضعيت خودمان با کساني که در شرايط سخت تري از ما به سر مي برند تسکين دهنده است. مردي که به قول سعدي به خاطر تهيدستي پايش برهنه مانده و استطاعت پاپوشي ندارد، اگر خود را با کسي که اصلا پا ندارد مقايسه کند به آرامش نسبي خواهد رسيد.
البته صبر کردن بر بي کفشي هيچ گاه به معناي دست روي دست گذاشتن و در پي چاره جويي و رفع مشکلات برآمدن نيست، بلکه به معناي خود را نباختن و از کوره در نرفتن است.
نکته آخر آنکه  
دست و پنجه نرم کردن با سختي ها و مشکلات توان و انرژي نهفته را آشکار کرده و  افزايش خواهد داد و قدرت و صلابتي کوهوار به ما خواهد بخشيد.
و راز و رمز پيروزي مردان بزرگ، داشتن همين روحيه مقاوم در مقابله با مشکلات زندگي است.
زيرا در همه مسائل زندگي انسان، قانون علت و معلول وجود دارد. اما مثال کشاورزي که با کندن زمين به خمره طلا مي رسد، آنجا هم شانس و اقبال نيست، بلکه قانون عليت است; زيرا اگر هر کس ديگري هم به جاي آن کشاورز بود و در آن شرايط قرار مي گرفت و همان نقطه مشخص را حفر مي کرد باز به آن خمره مي رسيد و اگر همان کشاورز کمي عقب تر يا جلوتر را حفر مي کرد، آيا باز هم به خمره مي رسيد؟ 
هرگز!!
اين نشان مي دهد که رسيدن به هر چيز در اين جهان، راه معين و مسير مشخصي دارد که با شناختن قوانين و شرايطش مي توان به آن گونه رسيد.  
هر چيزي در اين جهان به علتش وابسته است و هر گونه موفقيتي در گرو تلاش و کوشش است.
خداوند
موفقيت را ميوه خوش طعمي قرار داده است که تنها در سايه درخت تلاش و کوشش مي توان به آن رسيد و ناکامي و تيره روزي هم ميوه تلخي است که بر شاخه هاي درخت تنبلي و تکيه بر شانس و بخت و... مي رويد.
اين يک قانون کلي و کليد و رمز موفقيت است.
البته
ايمان به خداوند، توکل کردن بر او و کمک خواستن از او راه هاي زندگي را براي ما هموار مي کند.
قرآن
  اين  حقيقت زنده را به طرز زنده اي بيان مي کند:
 ليس للانسان الا ما سعي و ان سعيه سوف يري;
براي انسان جز آنچه حاصل کوشش اوست نيست و البته نتيجه تلاش و کوشش او ديده خواهد شد.
سرويس جوان


 فوايد روزه 

روزه فوايد جسمي و روحي زيادي دارد، شفابخش جسم و توان بخش جان است، پاک کننده آدمي از رذايل حيواني است، در ساختن فرد صالح و اجتماع بگ سامان بسيار موثر بوده و در تذهيب و تزکيه نفس و رهاندن انسان از روزمره گي و واماندگي در نياز هاي تن تاثير به سزايي دارد. روزه يکي از احکام انسان ساز اسلام است، که آگاهي از همه فوايد و پي بردن به فلسفه کامل آن همچون ساير احکام الهي براي انسان عادي ممکن نيست، دانش محدود بشر نمي تواند راهگشاي همه اسرار نهفته باشد و انديشه را به پاسخ همه مجهولات رهنمون شود، شايد روزي دانش انسان به حدي از کمال برسد که دريچه تازه اي بر روي بشر بگشايد و حکمت ها و دستورات اسلام را باز شناسد...
بنابراين ندانستن فلسفه احکام الهي نبايد ما را از انجام آن باز دارد و موجب نا فرماني و عصيان شود، چرا که اين اطاعت کورکورانه نيست، بلکه بر علم و يقين تکيه دارد زيرا مسلمانان مي دانند که خداي جهان بر همه چيز دانا و از همه چيز آگاه است و نقص و نيازي در ذات متعال او نيست که از اعمال سودي بخواهد يا از زياني بهراسد، خداي مهربان بسيار مهربانست و براي بندگان خود جز خير و سعادت نمي خواهد، پس اگر به چيزي فرمان مي دهد خير و سعادت ما در آن است و کمال و تعالي ما بدان بستگي دارد و هر چيزي را نهي مي فرمايد براي ما زيان بخش است و بر مصالح مادي و معنوي ما لطمه مي زند.
فوايد طبي و بهداشتي روزه که از سودمندي هاي کوچک اين فريضه انسان ساز است به حدي است که شايد نياز به توضيح و تکرار نداشته باشد و بيشتر مردم کم و بيش از آن آگاهند. ما به اختصار به گوشه اي از اين فوايد انسان ساز اشاره مي کنيم: معده و دستگاه گوارش از اندام پرکار بدن آدمي است، با سه وعده غذا که معمول مردم است; تقريبا در همه ساعات دستگاه گوارش به هضم و تحليل و جذب و دفع مشغول است.
روزه باعث مي شود از يک سو اين اعضا استراحت کنند و از فرسودگي مصون بمانند و نيروي تازه اي بگيرند و از سوي ديگر ذخاير چربي که زيان هاي مهلکي دارند تحليل رفته و کاسته شوند.
در روايات اسلامي حتي به فوايد جسمي روزه نيز تصريح شده تا برخي از سست عنصران، اگر نه با ايمان کامل لااقل با توجه به فوايد بهداشتي روزه اين فريضه ثمر بخش را به جاي آورند و از سودمندي هاي گوناگون آن در حد خود بهره ور شوند.
پيامبر گرامي اسلام (ص) در همين رابطه فرموده اند: «صوموا تصحوا» روزه بگيريد تا سالم بمانيد. و نيز در روايات بسياري پيشوايان گرامي اسلام فرموده اند: «معده آدمي خانه بيماري هاي اوست و پرهيز از غذا درمان آن است»
بديهي است آن گاه فوايد بهداشتي روزه بهتر به دست ميآيد که روزه دار امساک روز را با زياده روي در شب تلافي نکند، که پر خوري خود موجب زيان هاي چشم گيري براي دستگاه گوارش است. با پيشرفت دانش پزشکي، برخي از پزشکان و متخصصان دريافته اند که امساک از خوردن و آشاميدن، عالي ترين روش درماني است، يکي از پزشکان مي گويد: «طرح درمان به وسيله روزه بسيار چنان معجزه آساست که به کار بستن آن مسير، طرح ها و برنامه هاي طب عملي و جراحي را تغيير خواهد داد، زيرا روزه راه تازه اي به روي دانش پزشکي مي گشايد; و سلاح موثري براي مبارزه با بيماري ها به اين دانش مي بخشد، سلاحي که ميتوان آن را از راه هاي گوناگون مورد استفاده قرار داد تا انسان را در مبارزه با علت بيماري ها براي بهبود بيماران به نتيجه مطلوب و آشکار رسانند. »
با روزه و امساک مي توان بيماري ها را بهبود بخشيد و معالجه کرد. البته در صورتي که با اعتدال و زياده روي مقرون باشد و در هنگام سحر و افطار در خوردن و آشاميدن افراط نشود. بررسي فوايد بهداشتي و طبي روزه در اين مختصر نمي گنجد، آنانکه به توضيح بيشتر علاقمندند مي توانند به کتاب هايي که در اين زمينه تاليف شده است مراجعه نمايند. بايد توجه داشت، بر خلاف تصور کوتاه انديشان، روزه هيچ گونه ضرري براي افراد سالم مکلف ندارد و اگر کسي بيمار باشد و نتواند روزه بگيرد و با اين کار بيمار تر شود و يا روزه باعث گردد که بيماريش ادامه يابد کار حرامي مرتکب شده و روزه اش نزد خدا پذيرفته نيست، بيماري که روزه براي او ضرر دارد نبايد روزه بگيرد و فقط لازم است در روزهاي ديگر قضاي آن را به جا آورد و جبران کند.
افراد سالم بايد بدانند که روزه نه تنها زياني برايشان ندارد بلکه چنان که گفتيم، موجب تندرستي و صحت مزاج است و به گفته برخي شکم پرستان که خود روزه نمي گيرند و ديگران را نيز از روزه باز مي دارند و تلقين مي کنند که روزه موجب زخم معده مي شود، نبايد اعتنا کرد، اين گونه دروغ ها تنها بهانه افراد سست عنصري است که اسير شکم خويشند و از عزم و اراده انساني در آنان خبري نيست.
«روزه باعث استراحت معده است و در حال روزه اسيد معده به جاي غذا به وسيله صفرا خنثي مي شود و زخم ايجاد نمي گردد»

روزه عامل بازدارنده از گناه
روزه، به ويژه روزه ماه مبارک رمضان که در اسلام بر همه مسلمين مکلف که بتوانند روزه بگيرند واجب است، عامل موثري است در ايجاد و تقويت روحيه تقوي و پرهيزکاري; قرآن مجيد اين فايده بزرگ را با جمله «لعلکم تتقون» يادآور مي شود و اين عبادت را عامل مهم تقوي مي شمارد.
تقوي و پرهيز کاري در تربيت و سازندگي و شخصيت اسلامي يک مسلمان نقش بسيار مهمي دارد و براي رسيدن به همين اثر پر ارزش است که بهترين عبادت در ماه صيام و در حال روزه اجتناب از گناه است. پيامبر بزرگوار (ص) در خطبه اي فضيلت هاي ماه رمضان را براي مسلمانان بيان فرمود علي (ع) پرسيد: بهترين اعمال در اين ماه چيست؟ پيامبر پاسخ دادند: «الورع عن محارم الله» اجتناب و پرهيز از گناهان.
روزه دار با به کار بستن اين دستور الهي که شرط کمال روزه است، روحيه تقوي را در خود زنده مي کند و اين مراقبت ثمر بخش در ماه مبارک رمضان و در حال روزه بسيار آسان تر است چرا که گرسنگي و تشنگي و ديگر محدوديت هاي روزه شعله هاي سرکش غرايز حيواني و هوس ها را تا حد چشمگيري خاموش مي سازد و حتي اگر موقت هم باشد گريبان عقل و جان را از چنگال شهوت رها مي سازد و براي روزه دار زمينه اي آماده براي تمرين تقوي و پرهيزگاري فراهم مي شود.
با مراقبت و تمرين پياپي در يک ماه نيروي بازدارنده از گناه در او به وجود ميآيد و خصلت خودداري در او ريشه مي گيرد و رشد مي کند و او با گذراندن اين برنامه يک ماهه توفيق مي يابد که پس از ماه روزه نيز پرهيزکار باقي بماند. بدين ترتيب به مقام پر ارج تقوي که به تعبير قرآن و فرموده پيشوايان معصوم ما کرامت انسان بدان وابسته است براي هميشه نايل آيد.
حکومت غرايز و شهوات بر انسان خطرناکترين حکومت ها است و آدمي را اسير و بي اختيار مي سازد و به پستي و رذالت مي کشاند. مبارزه با سلطه شهوات نفس که در اسلام جهاد اکبر ناميده شده به پايمردي و اراده اي استوار نياز دارد.
نقش روزه در تقويت اراده
انسان با روزه داري که، امساک در خوردن و آشاميدن و خود داري از برخي چيزهاي ديگر است در واقع با خواهش هاي خويش مي جنگد و در برابر غرايز خود مقاومت مي کند، تمرين اين عمل اراده و تصميم را در انسان نيرومند مي سازد و جان را از قيد حکومت و سلطه هوس ها و خواهش ها مي رهاند. پيشوايان اسلام فرموده اند: «افضل الناس من جاهد هئاه و اقوي الناس من غلب هواه»
بهترين مردم کسي است که با هواي نفس مبارزه کند و نيرومند ترين آنان کسي است که بر آن پيروز شود. پس روزه داران بهترين مردمند چرا که با خواسته هاي نفساني مبارزه مي کنند و اگر با مراقبت و کوشش از روزه خويش اين بهره را بگيرند که بر نفس خود مسلط شوند از نيرومند ترين مردم نيز خواهند بود.
روزه و به ويژه روزه يک ماهه رمضان موجب مي شود که حکومت شهوات و اميال شيطاني جاي خود را به حکومت تقوي و پيروي از دستورات الهي بدهد و تيرگي و هوس ها و شهوات در جان آدمي به نورانيت و روشني باطن تبديل شود. در سايه همين صفا و پاکي حاصل از روزه است که روزه دار با خود آگاهي نه تنها دهان و شکم را از خوردن و آشاميدن که دست و پا و چشم و گوش و زبان و همه اعضاي خويش را از آنچه خدا حرام فرموده نگاه مي دارد و مي تواند به آن درجه از تقوي نايل آيد که حتي از انديشه و فکر گناه نيز دوري گزيند و اين اوج نورانيت روزه است.
امير مومنان علي عليه السلام نيز به همين مرتبه اشاره مي فرمايد: «صيام القلب عن الفکر في الاثام افضل من صيام البطن عن الطعام» روزه دل از انديشه گناهان برتر از روزه شکم از خوردن و آشاميدن است. البته اين بدان معنا نيست که ظاهر روزه و امساک از خوردن و آشاميدن را رها کنيم بلکه لازم است به آن اکتفا ننماييم و همراه با آن بکوشيم که به نتايج معنوي روزه نيز برسيم.
خوشبختانه با انقلاب مقدس اسلامي هم در ملت و جوانان ما تحولي چشمگير به وجود آمد و هم مراکز فساد و تباهي از ميان برداشته شد و شايسته است که از اين پس بکوشيم نتايج معنوي پر ارزش تري از روزه کسب کنيم. باري صفا و پاکي حاصل از روزه و خود داري و پرهيز کاري روزه دار همچون سپري است که روزه دار را از آتش عذاب الهي که مولود گناهان است مصون مي دارد. پيامبر عزيز اسلام (ص) فرمودند: «الصوم جنه من النار» روزه سپري است که روزه دار را از آتش جهنم حفظ مي کند.