تاریخ 1397/02/23 - سایت های دیگر ارتباط با ما درخواست اشتراکآرشیوشناسنامهصفحه اصلی
نسخه شماره 4759 برو جستجو جستجوی پیشرفته  



 توانمندي مديران بي‌تفاوت براي غلبه بر مشکلات  
نويسنده : ابوالقاسم کواکبيان

بي‌شک اهداف همه حکومت‌ها و دولت‌هاي توسعه يافته، ايجاد رفاه و آسايش براي مردم کشورشان است. مردم نيز با کار و کوشش به اين توقع به‌جا کمک مي‌کنند. اگر چنين شود و مديران کارآمد با برنامه‌هاي مدون و علمي سعي در اداره جامعه داشته باشند کشورها خودکفا شده آنگاه مردم هيچ کشوري از تحريم کشورهاي ديگر نگران نمي‌شوند اگر ما در سال حمايت از کالاهاي ايراني مديراني داشته باشيم که به جاي تشکيل جلسات متمادي به فکر حقوق و اضافه کار و حق ماموريت و نهايتا حق‌الجلسه خود باشند از پشت ميز خود حرکت کرده در فکر توليد بيشتر و خدمت بهتر بوده و رفاه مردم مدنظرشان باشد آنگاه سران کاسب پيشه آمريکا نمي‌توانند با حربه تحريم با ما سخن بگويند.

البته منظور نگارنده در اين يادداشت صرفا مديريت کلان کشور نيست بلکه برخي از مديران سطوح پايين در پي نارضايتي مردم هستند که جابه‌جايي آنان ضروري است. براي مثال در مرکز استان ما چند سالي بود که يک قطار اتوبوسي صبح‌ها از سمنان به سوي تهران حرکت و عصرها برمي‌گشت از آن‌جا که هم قيمت آن مناسب بود و هم شمار زيادي مردم اعم از دانشجويان و سربازان وظيفه و ديگر اقشار از اين مهم راضي بودند ناگهان گفته شد اين قطار از حرکت بازايستاده حالا اگر کسي موفق شود با قطار مشهد به تهران بليط تهيه کند و به جاي هشت هزار و سيصد تومان، بيست و هشت هزار و پانصد تومان پرداخت کند شايد با هزاران اما و اگر بتواند خود را به تهران برساند.

آيا به راستي ما مي‌خواهيم با اين مديران بي‌خيال و سهل‌انگار جلوي غول‌هاي صنعتي جهان ايستادگي کنيم آيا با آتش زدن پرچم چهارصد ميليون جمعيت آمريکا که سيصد ميليون آنان اصلا خارج شدن ترامپ را از برجام قبول ندارند و يا آتش زدن برجام که احتمال اتحاد با اتحاديه اروپا و به خصوص آلمان – فرانسه – انگلستان و از سوي ديگر چين و روسيه وجود دارد کاري عجولانه نيست. آيا بهتر نيست نمايندگان ما به جاي اين اقدام، نظارت دقيقي بر کار مديران استان‌ها داشته باشند چون با مديران دلسوز مي‌توان مردم را راضي نگه داشت و اگر مردم راضي باشند هيچ اجنبي نمي‌تواند آسيبي به ما برساند.

به هر حال اگر همين مسئله حمل و نقل را جدي بگيريم و با يک بررسي اجمالي مشخص مي‌شود مديران ما چقدر از غافله توسعه و پيشرفت عقب هستند.

دويست سال قبل جرج استفنسن يکي از مشاهير و مکانيسين‌هاي انگلستان که مهندس مکانيک بود با استفاده از نيروي بخار اولين لکوموتيو را ساخت. سال‌ها بعد از تکامل خط آهن يعني در سال 1304 شمسي که گفته مي‌شود با کمک استعمارگران انگليسي دولت ايران مصمم شد تا يک رشته راه آهن از خليج فارس را تا درياي مازندران احداث کند و براي تامين بودجه آن براي واردات هر سه کيلو قند دو ريال و سه کيلو چاي شش ريال دريافت کردند و اين خط آهن از بندرگز شروع و از طريق ساري و فيروزکوه به تهران متصل و از آنجا از طريق قم و اراک به اهواز و خرمشهر متصل شد و اين تلاش ادامه يافت تا هم اکنون در کشور قريب چند هزار کيلومتر شبکه ريلي شهرهاي ما را به هم متصل مي‌کند.

بدون شک يکي از کم خطرترين و سهل الوصول‌ترين وسيله مسافرت در جهان مسافرت با قطار است . در کشور ما اگر به طور ميانگين سالانه بيست هزار نفر در اثر تصادف با اتومبيل فوت کنند و صدها هزار نفر مجروح شوند، تعداد کشته‌شدگان با شبکه ريلي هيچگاه به تعداد انگشتان دست هم نمي‌رسد.

مگر غير از اين است غول‌هاي صنعت حمل و نقل ريلي در جهان دست به کارهاي محير‌العقول زده‌اند که شايد تصور آن براي مديران راه آهن ما غيرممکن است. مگر مديران راه آهن ما نمي‌دانند اروپاييان با احداث 57 کيلومتر تونل از زيرکوه‌هاي يخ زده آلپ در کشور سوييس اروپاي شمالي را به اروپاي جنوبي متصل کرده‌اند. آيا مديران ما نمي‌دانند در همين روسيه کشور همسايه‌ي طول راه آهن يکصد و سي هزار کيلومتر است، مگر مديران ما نمي‌دانند در دنياي فعلي حمل و نقل ريلي اعم از منوريل، ترامواي، مترو و غيره بيشترين رفاه را براي مردم ايجاد کرده است. آيا مديران ما نمي‌دانند کشور چين در حال احداث راه آهني با سرعت فوق العاده به طول سيزده هزار کيلومتر است که خود را به خاک ايالات متحده برساند.

اي کساني که با همت اين مردم صبور پشت ميزنشين شده‌ايد و براي آنان تصميم مي‌گيريد اندکي براي افکار عمومي ارزش قايل شويد و با استفاده از خردجمعي تصميم بگيريد و بي‌تدبيري خود را به حساب نظام مقدس جمهوري اسلامي که حاصل خون صدها هزار شهيد است، نگذاريد. کاري نکنيد وارثان همان شهدا شما را از اريکه رياست به زير بکشند.